Tattoos: Tekst, tekeningen of tribals?

Rhea wist al enkele jaren dat ze graag een tattoo wou, maar aangezien ze dat toen van thuis uit niet mocht, wachtte ze tot drie dagen na haar achttiende verjaardag om eentje te laten zetten. “Toen ik de tattooshop binnenliep, had ik nog geen flauw idee welk beeld ik wou. Even later liep ik met een tribal op mijn rug naar buiten. Ik huiver bijna als ik eraan terugdenk, maar ik heb dus werkelijk heel lang met zo'n ‘aarsgewei’ rondgelopen. (lacht) Vier jaar geleden had ik er genoeg van en heb ik die dan uiteindelijk toch laten omvormen tot een rozenkrans. Een jaar nadien liet ik op mijn linkervoet een zwaluw en een roos zetten, gewoon omdat ik dat mooi vond. Daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad, want het zijn supermooie tekeningen in verschillende felle kleuren. Niet zo lang daarna kwamen er nog ankers bij op mijn achillespezen. Ik hou wel van die ‘old school sailor tattoos’. Misschien komt dat omdat mijn opa een zeeman was? Anderzijds zou je kunnen zeggen dat ze mij met beide voeten op de grond houden. (lacht) Mijn ouders hebben heel lang niet geweten dat ik tattoos had. Mijn stiefpa was de eerste die ze ontdekte, maar was zo sympathiek om die kennis voor zichzelf te houden. Mijn moeder vindt al die tekeningen overbodig, maar is het intussen wel gewoon. Momenteel kan ik mijn tattoos nog makkelijk wegsteken, maar dat was niet de reden waarvoor ik die plekken heb gekozen. Ik hoop trouwens later in een sector te werken waar ze niet struikelen over tattoos. Of beter gezegd: waar de kwaliteit van mijn werk zwaarder doorweegt dan mijn uiterlijk.”

 

“Of het pijn doet? Als ik terugdenk aan de dag waarop ik mijn eerste tattoo liet zetten, valt dat wel mee. Maar toen ik daarna die tribal liet omvormen en de naald weer voor het eerst mijn rug raakte, schrok ik er toch wel van hoeveel pijn het deed. Toen ik mijn voet liet doen, kon ik zelf meekijken en dat was wel handig, want dan weet je exact waar en wanneer je de pijn gaat voelen. Ik dacht op dat moment dat dat wel de pijnlijkste tattoo-ervaring ooit zou zijn voor mij… tot ik mijn achillespezen liet doen! (lacht) Dat was pas pijn! Ik had zelfs zoveel pijn dat ik er de slappe lach van kreeg. Echt heel raar, ergens tussen lachen en huilen in. En ik ben er een hele dag niet goed van geweest. Ik denk dat mijn lichaam in een soort shocktoestand zat.” En toch wil Rhea graag nog veel meer tatoeages. “Ik wil ergens een pauw laten zetten, een grote met mooie veren en veel kleurtjes. En dan nog bloemen, vogels, vissen…”

 

Eva Dours (18) uit Opwijk schreef zich in aan Hogeschool Gent en zit momenteel in het eerste jaar Orthopedagogie.

“Dertig oktober 2010 was voor mij dé grote dag, toen liet ik een vlinder tatoeëren op de zijkant van mijn ribben. Dat het een vlinder zou worden, wist ik al vrij snel, omdat ik de metamorfose van een rups naar een vlinder heel toepasselijk vind op het leven. In het begin weet je nog niet goed wie je bent en wat je wilt, maar eens je ouder wordt, krijgt alles mooi vorm. Dat stond dus vast. Maar welke soort vlinder? Welke kleuren? En moet daar iets bij? Daarvoor heb ik heel het internet een paar keer rondgesurft en ben ik supervaak van gedacht veranderd.” Op internetfora las Eva een handige tip die haar kon helpen bij de keuze. Ze moest het prentje afdrukken en ergens hangen waar ze dagelijks passeerde. Als ze het na enkele weken niet beu gezien was, was dat een goed teken. “Met dat prentje trok ik nadien naar de tattooshop voor een eerste bespreking, maar daar hoorde ik dat het er behoorlijk fake zou uitzien als ze elke lijn precies zou overnemen en dat het beter zou zijn met een beetje schaduw en iets andere tinten. Ik had gehoord dat ze heel goed is in wat ze doet en dus liet ik haar doen. Maar best ook, want ik vind het eindresultaat echt geslaagd! Mijn vader was net iets minder content met de tattoo en zei zelfs dat ik mijn lichaam had ‘verminkt’, maar mijn moeder reageerde helemaal anders: 'Oh, zo mooi, ik wil er ook een!' Dat is er wel nog altijd niet van gekomen. (lacht)”

“De dag van de afspraak verliep heel aangenaam. Ik kwam er toe, mocht nog eventjes gaan zitten zodat ze de juiste kleuren en materialen konden klaarleggen en na een vijftal minuutjes werd ik naar een aparte kamer geroepen. Daar plakte Tanne, zo heet de vrouw, eerst een voorbeeld op mijn zij om zo te bepalen of de plaats zeker correct was. Daarna liet ze me eerst het apparaatje zien en horen zodat ik eraan kon wennen en dan startte ze met een heel klein stukje. Mijn eerste reactie was: ‘Amai, is dat het?!’ Al vlug ontdekte ik enkele plekken op mijn huid die een pak gevoeliger waren en waar het dus ook veel meer pijn deed, maar al bij al viel het toch mee. Na een uurtje zat het werk erop en dan kreeg ik nog potjes vaseline én heel wat interessante informatie voor de nazorg.” Intussen heeft Eva de smaak te pakken en kijkt ze al uit naar haar volgende tattoo.

Carol Tijtgat (19) woont in Oosterzele en studeert Toegepaste Economische Wetenschappen aan de Gentse Universiteit.

 

 

“In een korte periode ben ik vijf familieleden verloren en ik wou iets om hen te gedenken, mijn tatoeage heeft dus vooral een emotionele betekenis.” Carol dacht eerst voor een bloem met vijf blaadjes te gaan, en dan in elk blaadje de eerste letter van een overleden familielid te laten zetten, maar zo werd de afbeelding te druk. Toen ze enkele weken later in Spanje een sterretje zag dat ook vijf punten had, besloot ze voor die afbeelding te gaan en dat op haar enkel. “Ik heb die toen eerst in henna gezet, om eraan te wennen.” Het was uiteindelijk in Londen, in Camden Town, dat Carol de ster op haar huid liet vereeuwigen. “Omdat ik nog geen achttien was, gebruikte ik de identiteitskaart van een vriendin die toen sterk op mij leek en dat had de tatoeëerder – die er toch wel wat louche uitzag – gelukkig niet door. Hoewel ik al even wist dat ik er eentje wou, was het op dat moment wel een impulsieve beslissing.” Carol vertelt dat het hele gedoe amper een halfuurtje heeft geduurd en nauwelijks pijn heeft gedaan. “Het leek gewoon alsof iemand de hele tijd streepjes zette met een tandenstoker. Ik heb daarna wel direct naar mijn moeder gebeld: ‘Mama, ik heb een tattoo! Het lijkt op die hennatatoeage van vorige zomer’. Mijn ouders dachten dat die keigroot was, en waren dus wel een beetje van hun melk, maar toen ze hem uiteindelijk zagen, waren ze toch gerustgesteld. De reacties van vrienden waren trouwens ook heel uiteenlopend, van ‘oh, zo cool!’ tot ‘je weet toch dat zoiets voor ‘t leven is, hé’. Dat doet me niet veel. Zolang ik er gelukkig mee ben, is ’t goed.”

 

“Aangezien ik economie studeer en ook in die sector zal terechtkomen, vond ik het niet zo’n goed idee om een tatoeage te hebben op een heel zichtbare plaats. Eentje op mijn enkel kan ik daarentegen nog voldoende camoufleren.” Carol heeft nog geen seconde spijt gehad van haar beslissing en weet nu al dat ze nog een andere tattoo wil. “Het is natuurlijk wel heel permanent, maar als er een verhaal achter zit, kan ik dat des te meer appreciëren. Zoiets als het sterrenmeisje zou mij absoluut nooit overkomen.” Ook bij mannen kan ze een tattoo wel smaken. “Zo’n sleeve als bij Pieter Loridon vind ik wel sexy. Jammer dat zijn hoofd het een beetje verknalt (lacht)."

 

 

De negentienjarige Tessa Cornelis uit Grembergen studeert Multimedia- en Communicatietechnologie aan Hogeschool West-Vlaanderen in Kortrijk.

 

 

“Toen mijn mama in het voorjaar van 2009 besliste om een tattoo te laten zetten, was ik stikjaloers. Ik wou al eentje sinds ik veertien was! Op dat moment was mijn zeventiende verjaardag gepasseerd en was ik officieel nog altijd te jong, maar plots schreef mijn mama het nummer van de tattoo-artist op en zei ze dat ik misschien toch maar eens een afspraak moest maken. And so I did. Het duurde wel superlang voor ik eruit was wat ik precies wou. Uiteindelijk had een vriend van mij een leuke schets gemaakt van de afbeelding die ik in mijn gedachten had, maar of het ingekleurd moest worden of zogezegd zwart-wit mocht blijven? Dat heb ik pas op de stoel beslist.” De eerste tatoeage van Tessa, de drie rozen op haar onderrug, werd uiteindelijk gezet op 29 augustus 2009 en is een eerbetoon. “De grootste van de drie rozen slaat op mijn mama, omdat zij degene is met de meeste levenswijsheid. Mijn zus kreeg een roos die al een beetje openstond, omdat zij ouder is dan ik en dus ook al verder staat in het leven, en ikzelf ben een knopje. Ik zal altijd opkijken naar hen. De tweede tattoo volgde in mei 2010 en toont de letters LA op mijn voet, die slaan op de Amerikaanse stad Los Angeles. “Op mijn 14de mocht ik met mijn ouders mee naar Amerika en toen bezochten we onder andere L.A.. Een zodanig leuke ervaring, dat ik die herinnering absoluut wou vereeuwigen op mijn lichaam.”

 

“Mijn eerste tattoo was niet echt zichtbaar voor het grote publiek, dus leerkrachten of buitenstaanders wisten er niet van. Mijn stiefvader was niet bepaald enthousiast over het eindresultaat, maar mijn mama vond het in elk geval prachtig, vooral ook omdat het voor haar was natuurlijk. (lacht) En ook bij mijn vrienden hoorde ik niets dan lof, al waren ze wel geschrokken van hoe groot de rozen waren uitgevallen. Met de tweede tattoo loop ik dan weer wél regelmatig bloot en dat lokt natuurlijk heel wat reacties uit. Vooral oudere mensen staren en uiten hun afkeer. Leerkrachten vroegen vooral of het ‘echt’ was. (lacht) Ik zit wel in een vrij alternatieve richting – sommigen noemen het zelfs een hippierichting – en dus hoop ik dat ook mijn baas er later niet over valt. Mocht dat toch zo zijn, dan kan ik ze natuurlijk wel nog mooi verstoppen.”

 

Of Tessa op eigen houtje de tattooshop is binnengelopen? “De eerste keer moest er sowieso een van mijn ouders mee, omdat ik nog maar zeventien was, maar ook de tweede keer heb ik iemand meegenomen. Ik ben een te grote seut om zoiets alleen te laten doen. (lacht)” Tessa vond omlijnen veel pijnlijker dan inkleuren, maar dat kan van persoon tot persoon verschillen. “Ook de plaats maakt veel uit, zo doet een onderrug bijvoorbeeld veel meer pijn dan een voet.” De eerste tattoo is gezet in een sessie van drie uur en een sessie van twee en een half uur. “Dat is lang, maar uiteindelijk was ik blij dat het maar twee sessies waren, zodat het snel voorbij was. Van infecties heb ik gelukkig geen last gehad, maar ik reageerde wel een beetje op het rood in mijn tattoo. Dat stuk had dus iets langer nodig om te genezen dan normaal het geval zou zijn.” In tegenstelling tot de eerste stond de tweede tattoo er al na amper 20 minuten. “Heel leuk om er snel vanaf te zijn. Al vond ik het wel moeilijk om mijn voet de eerste weken uit de zon te houden, de temperaturen in mei vragen immers om ballerina’s. (lacht) Gelukkig is alles goed gekomen en zien beide tattoos eruit zoals ik had gehoopt.” Of ze nog een derde en misschien zelfs een vierde wil? “Ja, hoor. Stiekem is het zelfs een soort verslaving geworden, want ik kan niet wachten om er meer te hebben. Zolang het maar binnen de perken blijft, ik ze nog kan verbergen indien nodig en er telkens ook een leuk verhaal aan vasthangt.”