De kameleon in GEERT VAN RAMPELBERG

 

 

Geert: Wat ik in de film mocht spelen, was voor mij in elk geval een vettere kluif dan wat ik tot nu toe in de serie heb gedaan. Een grotere dramatische lijn. In de film maakt de relatie tussen Hannah en Koen een kantelmoment mee, wat emotioneel ingrijpender was.

Geert: Er werd meer aandacht besteed aan camerastandpunten, hoe het beeld eruitziet. Daar was ook meer tijd voor. Het moest niet zo snel gaan als bij een aflevering voor tv. Het aantal figuranten was bijvoorbeeld ook groter, om maar iets te zeggen.

Geert: Ja, want als je er een tijdlang mee bezig bent, maak je een bepaalde evolutie mee. In het derde en laatste seizoen wil ik graag meer op de hoogte worden gebracht van waar het juist naartoe gaat. Ik wil het personage waar ik twee jaar in heb geïnvesteerd op een juiste manier afronden. In het begin heb je daar geen zicht op. Er gebeurt van alles, maar waar gaat het naartoe? Daar heb je als acteur in een reeks geen idee van. Voor hetzelfde geld laten ze je rol na een paar afleveringen vallen om een nieuwe love interest te creëren.

Geert: Het voelt aan als een apart verhaal binnen een groot verhaal. Ik heb niets te maken met het persoonlijk onderzoek dat Hannah Maes voert, of met de politie-onderzoeken die in elke aflevering gebeuren. Daar sta ik volledig buiten. Ik geef de privéwereld van Hannah weer, of toch een gedeelte daarvan. Het resultaat is dat ik vooral scènes heb met Veerle Baetens. Ik ben één keer Michaël Pas tegenkomen, maar de rest van de personages volgens mij nog nooit, al zou dat in het laatste seizoen wel moeten veranderen.

Geert: Ik word vier of vijf nachten per seizoen op de set verwacht. Dat is het zowat, maar dat wil niet zeggen dat ik me dan een toerist voel. Ik kan me wel voorstellen dat het niet meevalt als je in een goed gerodeerde machine terechtkomt, waarin acteurs al jaren samen spelen.

 

 

Geert: Pas als ik hem een tweede keer zie. Bij de eerste visie ben je toch vooral met een kritische blik naar jezelf aan het kijken. De tweede keer hoef je dat niet meer te doen, hoef je niet meer met jezelf bezig te zijn. Dan kan je wel het geheel van het verhaal zien. Dat is normaal zeker? Je herkent jezelf op het scherm, en dan ben je automatisch kritisch voor jezelf.

Geert: Ja. (lacht)

Geert: Absoluut, en dat is een heerlijk gevoel. Als je dat bereikt, ben je je beste voorstelling aan het spelen. Als je de hele tijd rationeel blijft beseffen dat je je best moet doen, dan ben je bezig met een rare voorstelling.

Geert: Nee. (bedenkt zich) Of toch, eigenlijk wel. Via het rationele beland je in het emotionele. Een theaterstuk duurt pakweg anderhalf uur, en die beperkte, op voorhand afgesproken tijd heb je ter beschikking om het verhaal te spelen. Dan heb je geen tijd te verliezen. Dan moet je onmiddellijk in je rol zien te kruipen.

Geert: (aarzelt) Ik weet niet of daar een algemene theorie over bestaat, maar ik moet zelf toch het emotionele gaan opzoeken. Ik verplaats mezelf dan naar een gelijkaardige situatie, om het gewenste gevoel op te roepen. Maar bij film komt de emotie niet uitsluitend vanuit de acteurs. Ook de beeldtaal die wordt gebruikt, kan veel weergeven. Voor mij persoonlijk werkt het in elk geval het best als ik de emotie bewust ga opzoeken.

Geert: Dat kan zeer slopend zijn, inderdaad. Ik heb een paar zware draaidagen achter de rug voor Tot Altijd. Die film gaat over euthanasie, en dat heb ik wel als heftig ervaren.

Geert: Ik glijd vrij gemakkelijk van de ene rol in de andere. Daar komt een stuk intuïtie bij kijken, en ook een dosis ervaring.

 

Geert: Ik doe niet zo vaak auditie, maar ik snap wel dat mensen graag iets willen zien voor ze besluiten een acteur te casten voor een rol. Als er wordt getwijfeld tussen twee kandidaten, kan een auditie doorslaggevend zijn. Dat is voor ons niet altijd evident. Het moet je dagje zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Auditie doen is niet het meest aangename aspect van ons beroep.

Geert: Het is een ritme waar je moet inkomen. Als je echt geen geduld hebt, dan zit je met een probleem, want inderdaad: op een filmset moet je veel wachten.

Geert: Er zijn effectief van die dagen dat je 's morgens een scène moet spelen en pas tegen het einde van de namiddag opnieuw voor de camera wordt geroepen. Het is natuurlijk niet zo dat je dan de hele dag in opperste concentratie blijft om je avondscène zo goed mogelijk te spelen. Dan ga je wel eens in een boek lezen of met iemand in een gesprek belanden dat totaal ergens anders over gaat. Het uur voordat je moet spelen, begin je dan terug in je rol te kruipen.

Geert: Het is een kwestie van je hoofd erbij te houden. Scenariokennis is dan van belang, en weten waar je zit in het verhaal. Bij een film is dat nog tamelijk overzichtelijk, maar in een dertiendelige reeks, als je per locatie begint te draaien, spring je echt van de hak op de tak. Van aflevering één naar aflevering zeven, om dan zes te doen en een stukje dertien... Het is niet evident. In die omstandigheden is het fijn dat je wordt omringd door een regisseur en scriptmensen die mee op de hoogte zijn van het verhaal, zodat je indien nodig kan checken of je op dezelfde golflengte zit. Veel hangt op zo'n moment ook af van hoe goed of hoe slecht je je eigen huiswerk hebt gemaakt.

Geert: Hij wordt fantastisch. Volgens mij wordt hij zeker zo goed als De Helaasheid der Dingen, maar het is een totaal andere film. Veel technischer, ook doordat we zoveel met muziek hebben gewerkt. Er waren deze keer veel travels en kranen en zo op de set, terwijl De Helaasheid vanuit een soort simplistische ruwheid is gedraaid, gefilmd van op de schouder of uit de hand, wat het juist zo goed maakte. Nu is het anders, maar je zal zien: de sfeer in die film wordt iets heel bijzonders. Ik vond de theatervoorstelling van Johan Heldenbergh ook al zo geweldig, maar wat ik Johan en Veerle op de set heb zien doen, (blaast) dat is straffe kost hoor makker.