Een Weekend aan Zee met MAAIKE NEUVILLE

 

 

 

Onzin natuurlijk. Maaike Neuville zit wel degelijk tegenover ons, maar dan in het rumoerige Brusselse café waar ze een reeks interviews afwerkt als promotie voor de nieuwe Vlaamse romantische komedie Weekend aan Zee, die vanaf 25 april in de zalen speelt. Het is een verhaal over vier vriendinnen die een mannenvrij verblijf aan de kust plannen, wat uiteraard schromelijk mislukt.

 

Maaike: Het was blijkbaar het jaar van het samenspelen met de vrouwen. Ik heb dat inderdaad ervaren als iets heel speciaals. Het mooiste wat ik heb overgehouden aan Weekend aan Zee is een echte vriendschap met Marieke Dilles, Eline Kuppens en Ellen Schoeters. Bij Clan was dat eigenlijk wel vergelijkbaar. Je bent niet alleen hé, je wordt gedragen door de anderen. Je rol staat in functie van de anderen, en dat voelt goed aan.

Maaike: Ik vind het heel grappig dat die vraag telkens terugkomt, want dat is absoluut niet waar. Net zoals je mannen van verschillend allooi hebt, heb je vrouwen van verschillend allooi... (lachje) ik denk echt dat het niets uitmaakt. Alleen denk ik dat het wel een kiekenkot zou worden als je allemaal dezelfde types vrouwen bij elkaar zou steken. Maar dat waren we niet, dus ik moet je teleurstellen: het onderhuidse venijn op de set is geheel afwezig gebleven.

Maaike: Ach, iedereen heeft een ego, daar hoef je geen actrice voor te zijn hoor. Wil je per se verhalen horen over strubbelingen? Er komen altijd problemen naar boven op een set, maar heel vaak hebben die te maken met tijd. Als je niet genoeg tijd hebt om je ding te doen zoals je vindt dat je het zou moeten doen, dan komt er stress naar boven. En stress is nefast, zowel bij mannen als bij vrouwen.

 

 

Maaike: Ook hier denk ik dat het er gewoon van afhangt wie je voor je hebt. Je kunt te maken krijgen met een mannelijke vrouw of met een vrouwelijke man. Ik kan daar geen algemene conclusies uit trekken.

Maaike: Elke rol heeft zijn voor- en zijn nadelen. Je moet een bepaalde sfeer te pakken krijgen. Zowel bij Weekend aan Zee als bij Clan moest ik op zoek gaan naar de gulden middenweg tussen het grappige, met toch ook genoeg herkenbare tragiek erin. Pure kolder spelen heeft geen zin. Het eerste wat je moet leren is: vooral niet proberen om grappig te zijn, want dan werkt het niet. Eigenlijk denk ik niet dat er veel verschil is tussen een dramatische en een humoristische rol. Het gaat bij beide om techniek.

Maaike: Nee, zo mag je het ook niet zien. De camera, die is er gewoon. Je kunt die niet ontkennen. Tijdens de opnames van Weekend aan Zee heb ik vaak teruggedacht aan iets wat Hilde Van Mieghem mij ooit heeft gezegd, namelijk dat je de camera moet zien als een bijkomend personage. Veel acteurs zijn het niet gewoon dat die camera er staat. Dat heeft iets technisch. Je moet leren aanvoelen waar het licht valt, dat je een medespeler niet mag afblokken, zulke dingen. Dat is de ene kant van de zaak. De andere kant is je intuïtie laten spreken en je personage doen groeien. Dat vind ik het mooie aan het vak: hoe je die twee aspecten naadloos kunt doen samenvallen.

Maaike: Dat is acteren. Je instincten aanspreken, maar je tegelijkertijd heel bewust zijn van waar je je bevindt, hoe het licht valt, waar de camera staat...

Maaike: Voor mij gaat Weekend aan Zee over het feit dat alles constant in verandering is. Dat is in het echte leven ook zo, dat voel ik inderdaad. De vier meisjes uit de film waren blijkbaar ontzettend hecht en beginnen stilaan een beetje uit elkaar te groeien. Daar kan ik me persoonlijk wel iets bij voorstellen. Een vriendschap kan vier of vijf jaar superhecht zijn, maar dan komen carrière en kinderen op de proppen en wordt het wat minder. Maar dat is niet erg. Je kan dat jammer vinden, maar er verdwijnt niet alleen iets, je krijgt er ook iets anders voor in de plaats. Mijn personage in de film is daar bang voor. Ze klampt zich krampachtig vast aan de vriendschappen uit haar jeugd. Ik vind dat geen goede houding. Ik vind niet dat je nostalgie hoeft te hebben naar de vriendschappen uit je jeugd. Een mens evolueert nu eenmaal. Alles wordt gewoon anders.

 

 

Maaike: Ik zie mijn jeugdige voorkomen eerder als een voordeel. Ik heb nog steeds de kans om rollen te spelen die andere actrices van mijn leeftijd niet meer krijgen, omdat zij er wel zo oud uitzien als ze zijn. Maar waar ik graag naartoe zou willen evolueren, is dat ik de twee kan doen. Ik denk dat mijn babyface toch een beetje aan het wegtrekken is (lacht), zodat ik nu ook wel klaar ben voor iets oudere rollen. Maar tegelijk blijf ik er jong genoeg uitzien om vroege twintigers te spelen, dus dat geeft veel mogelijkheden. De grote range van rollen die ik op mijn huidige leeftijd aankan, vind ik heerlijk. Er is niets leukers voor een actrice dan het besef dat je nog niet bent afgeschreven voor een bepaalde soort rollen. Ik vermoed dat het op een bepaald moment wel zal omslaan, maar dat is nu nog niet aan de orde.

Maaike: Dan moet ik 'm vijf keer zien. De eerste keer kijk je alleen maar naar jezelf, de tweede keer komen de herinneringen aan de set naar boven en de derde keer kijk je naar jezelf in relatie tot de anderen. Pas de vierde keer kun je eindelijk eens naar de film zelf beginnen te kijken, om er de vijfde keer hopelijk van te genieten. Pas op, als ik zeg dat ik naar mezelf zit te kijken, dan bedoel ik niet dat ik naar Maaike kijk. Ik kijk dan naar de actrice die aan het spelen is. Dat kan ik wel vrij goed loskoppelen, en het helpt me om te leren spelen.

Maaike: Je begint bij de eerste zin. (lacht) Ik kan daar eigenlijk niet veel over zeggen, want het is niet dat we daar op de toneelschool een welbepaalde techniek voor hebben geleerd. Iedereen kan een tekst uit het hoofd leren, daar ben ik van overtuigd. Je begint gewoon bij het begin, je gaat door, je herhaalt... Elke acteur doet dat op z'n eigen manier. Sommigen moeten het stuk al door en door begrijpen voordat ze beginnen te memoriseren. Ik doe het omgekeerd. Ik begin vrijwel onmiddellijk de tekst in mijn hoofd te rammen, en pas daarna begint de inhoud door te sijpelen.

Maaike: O nee, ik vind dat heel leuk. Teksten van buiten leren, ik doe niets liever.