De festivalzomer van LADY LINN

 

 

 

"Mijn ouders zeggen altijd dat ze me hebben meegenomen naar Rock Torhout toen ik één jaar was, maar daar herinner ik me natuurlijk niets meer van," zegt Lien. Goed, dat kunnen we dan schrappen als allereerste festivalervaring. Maar wanneer stond Lien voor het eerst bewust op een wei?

 

Lien: Toen ik vijftien was, mocht ik voor het eerst met een vriendin naar Werchter. Al moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat allebei onze vaders toen zijn meegegaan. Pas op, we mochten vrij rondlopen hoor. (lacht) Het was toen juist een jubileumeditie. Supertof! Sepultura was daar, en Rage against the Machine, Radiohead... Dat maakte wel indruk op me.

Lien: Dat weet ik eigenlijk niet meer, da's al zo lang geleden. Het zal waarschijnlijk op de Gentse Feesten zijn geweest. Daar heb ik nog op de Groentenmarkt gespeeld in een covergroep die The Crowd heette. Daarna hebben we zowat alle podia van de Gentse Feesten gedaan: op Sint-Jacobs met Bolchi en op Boomtown met Skeemz. Maar als je me vraagt welk festivaloptreden me het meest is bijgebleven, dan was dat zonder twijfel toen ik een paar jaar geleden met Lady Linn mocht optreden in de Pyramid Marquee op Werchter. Dat was een droom die uitkwam.

Lien: (lacht) Natuurlijk! En mijn moeder en zus ook, en al mijn vrienden. Wat dacht je?

 

 

Lien: Niet noodzakelijk. Ik kan daar moeilijk in kiezen, want ik ben ook graag bezig met het schrijven van mijn eigen nummers. Het ene kan niet zonder het andere. Vroeger wel, zeker toen ik nog in die covergroep zong. Toen trad ik vooral op. Maar vandaag is songschrijven iets wat ik niet meer zou kunnen missen. Enkel nog songs van andere mensen zingen, dat zou ik niet meer kunnen. Natuurlijk schrijf ik mijn nummers wel om ze live voor een publiek te brengen. Daarnet zat ik nog aan een nummer te sleutelen, en daar kan ik dan helemaal in opgaan. Ik vind muziek creëren even leuk als op een podium staan.

Lien: Nee, zo zie ik het niet. Helemaal niet zelfs. Ik kan niet kiezen. Want begrijp me niet verkeerd: ik zou ook niet kunnen zonder optredens.

Lien: Ik vind dat zalig, op voorwaarde dat het lekker weer is, wat in België wel eens kan tegenvallen. Maar als de zon schijnt in de namiddag, dat is gewoon fantastisch. Dat geeft een supersfeer. Wat ik eveneens leuk vind aan festivals, is dat er ook andere groepen optreden. Als je zelf een concert geeft, sta je daar alleen.

Lien: Dat klopt, maar is dat op festivals anders? Als de tent volloopt als het jouw beurt is, komen ze toch ook speciaal voor jou? Alhoewel ja, dan zijn er ook wel mensen bij die je nog niet kennen. Maar dat vind ik dan weer spannend. Het kan me niet veel schelen of de mensen in de tent speciaal voor mijn muziek komen, of gewoon omdat ze zich willen amuseren. Als er maar sfeer is. Daarvoor treed je op: om sfeer te brengen, om mensen te doen feesten en dansen. Als dat lukt, ben ik tevreden. Niets is erger dan ergens optreden waar het publiek niet reageert. Dan lijkt het alsof je lucht bent.

Lien: Dat ze zichzelf zijn. Meer verwacht ik niet. Het heeft geen zin om als artiest kwaad te worden als het publiek niet reageert zoals je wil. Een stil publiek kan je onzeker maken, maar misschien wil het gewoon zeggen dat ze aan het genieten zijn van je muziek. Schuchtere muziekliefhebbers bestaan ook hé. Ik probeer ze wel altijd aan te porren om te dansen. Wat ik niet doe, is roepen van 'handjes in de lucht' en zo. Mensen forceren is ook niet goed. Maar ik zeg wel dat ze mogen dansen als ze willen. We hebben dit voorjaar een theatertour gedaan. Daar kreeg iedereen een zitplaats en zag je het publiek soms denken: mogen wij hier eigenlijk wel dansen? Natuurlijk! Dan helpt het wel als ik ze een beetje aanspoor.

Lien: Ik vind dat wij een brave groep zijn. Allez, braaf is zo'n stom woord. Beleefd, dat is het. Wij zijn een beleefde groep. Lady Linn and her Magnificent Seven zullen de kleedkamer niet slopen en zullen niet alles meepikken wat los of vast zit. (lacht) Wij zijn geen zware rock-'n-rollband hé.

Lien: We zijn echt verwend in eigen land, er zijn hier zoveel leuke festivals, elk met hun eigen smoel. Cactus hebben we al eens gedaan, en Dranouter. Gent Jazz en Jazz Middelheim zijn dan weer helemaal anders, en Polé Polé... Al die festivals hebben een specifieke sfeer. Dat vind ik er zo leuk aan. En het hoeft daarom niet groot te zijn. Kleine festivalletjes kunnen ook fijn zijn. Als vrienden ergens spelen, probeer ik zelf zo vaak mogelijk te gaan kijken. Dan kom je wel eens ergens. Heel tof. Ik kan bijna niet wachten tot de Gentse Feesten weer beginnen. We spelen ook op een paar festivals in Frankrijk deze zomer. Daar kijk ik heel erg naar uit.

 

 

Lien: Dat vond ik een eer. Ik heb dat ervaren als een soort erkenning die ik kreeg van de school waar ik heb gestudeerd. De Hogeschool Gent is blijkbaar blij dat ik bij hen heb gestudeerd, en het genoegen was wederzijds. Ik heb op het conservatorium veel mensen leren kennen. Bijna heel de groep waar ik vandaag mee samenspeel, eigenlijk.

Lien: Ha ja, is dat veranderd? In elk geval: die opleiding heeft echt een wereld voor me geopend. Eerst moest ik een toelatingsexamen doen, en dan heb ik er vijf jaar gestudeerd. Als richting koos ik voor 'Jazz & Lichte Muziek, optie Zang'. Dan kreeg je vakken als 'jazzanalyse' en 'jazzgeschiedenis', en uiteraard werd er ook veel muziek gespeeld. We kregen zangles, en instrument, en er was ook een vak 'combo', waarin we leerden samenspelen met anderen. Heel praktijkgericht allemaal.

Lien: Jawel, we kregen filosofie en psychologie, maar dan wel toegespitst op muziek. Dat vond ik heel tof. Ook fijn waren de keuzevakken. Ik heb toen gekozen voor vakken als 'etnische muziek' en 'arrangement'. Maar het belangrijkste van heel de opleiding vond ik dat je op het conservatorium de kans krijgt om jezelf ontplooien. Je wordt er echt aangepord om je ding te doen.

Lien: Je hoeft niet echt veel muzikaal talent te hebben om gemotiveerd muziek te maken. Als de goesting er maar is. Sommige mensen zingen gewoon graag, ook al weten ze van zichzelf dat ze geen superstem hebben. Ze doen het graag, en dan vind ik het prima dat hier in België iedereen de kans krijgt om iets te doen met die goesting. Een gebrek aan talent kan vaak worden goedgemaakt door originaliteit. Of gewoon: door plezier te beleven aan muziek. Dat is al genoeg. Pas op, nu heb ik het niet over het conservatorium hé. Dat is iets anders. Daar studeer je om een professionele muzikant te worden, en dan moet je echt wel goed zijn. Maar in de muziekschool vind ik het bevrijdend dat ik kan lesgeven aan verschillende mensen, die elk om hun eigen reden muziek komen volgen.

Lien: Daar bestaan geen regels voor. Je schrijft je in voor zo'n studierichting omdat je graag musiceert. Daarna zie je wel. In het begin wist ik helemaal nog niet waar ik ging belanden. Ik dacht daar toen trouwens nog niet over na. Dus nee, je hoeft geen conservatorium te volgen om het te maken als muzikant. Maar het omgekeerde is evenmin waar. Het is niet omdat je conservatorium hebt gedaan, dat je daarom minder rock-'n-roll bent.