Axel Daeseleire over studentenclubs, cafédeuren dichtmetselen en pintjes van 27 frank

Deze winter zijn alle spotlights gericht op Axel Daeseleire. Niet alleen speelt hij een hoofdrol in de culinaire komedie Brasserie Romantiek, die wel eens dé Vlaamse kersthit in de bioscoop zou kunnen worden, maar bovendien gaat op Eén de nieuwe politieserie Wolven van start, waarin Axel allerlei frauduleus addergebroed te lijf gaat.

“Ik was als enige toneelstudent actief in de wereld van de studentenclubs.”

"In Wolven speel ik Thomas Verhaeghe, een commissaris van de federale gerechtelijke politie die zich bezighoudt met financiële en fiscale delicten," aldus Axel. "Belastingfraude, btw-carrousels, dat soort dingen, gelinkt aan zowel witteboordcriminaliteit als georganiseerde misdaad. Moorden, prostitutie, drughandel, manipulatie, chantage, corruptie, het heeft er allemaal mee te maken. In feite speelt de intrige zich over heel de wereld af, maar mijn bureau staat in Antwerpen. De dertien afleveringen zijn geconcipieerd als één groot metaverhaal. Per aflevering wordt een case opgelost, die telkens te maken blijkt te hebben met het grotere verhaal. Elke aflevering heeft een cliffhanger, maar de eigenlijke spanningsboog loopt over de dertien afleveringen. Het loont dus als je alle afleveringen bekijkt. De plot zit zeer goed in elkaar en heeft zelfs een zeker James Bond-gehalte. Ik ben zeer enthousiast."

GUIDO: Vanwaar de reekstitel Wolven?

Axel: Ga eens in de natuur kijken. Wolven bewegen zich voort in een roedel, maar af en toe wordt er een wolf uit verstoten. Meestal gaat dat beest dan snel dood, tenzij hij over een bijzonder sterk karakter beschikt. Dan gebeurt het dat hij andere verstoten wolven tegenkomt, die samen een nieuwe, meestal heel krachtige roedel vormen. Zo zit het team van de financiële recherche in de reeks ook in elkaar, als een soort nieuw ontstane roedel van solitaire personages. Op den duur klitten ze zodanig samen als groep dat ze samen zeer efficiënt op de prooi gaan jagen, in dit geval financiële criminelen.

Stierenlullen doorbijten

GUIDO: Wat heb jij gestudeerd, Axel?

Axel: Ik kom uit een juridisch nest. Mijn ouders, een paar van mijn ooms, mijn grootvader: allemaal juristen. Ik ben de jongste van vier, en ook twee van mijn broers zijn rechten gaan studeren, dus uit een soort van automatisme ben ik dat ook maar gaan doen. Al vrij snel werd echter duidelijk dat rechten niet mijn ding was. Eigenlijk wou ik naar Studio Herman Teirlinck, maar dat zagen mijn ouders niet zitten. Toneelschool volgen lag zodanig ver van mijn toenmalige biotoop, dat het niet als een volwaardige optie werd beschouwd. Wij woonden wel in die buurt, dus ik wist waar die school lag en ik kwam al in de cafés waar de toneelstudenten zaten. Ik had de sfeer dus wel al opgesnoven, maar voor de rest ging ik zelf bijvoorbeeld nooit naar het theater. Ik was zeker geen typische toneelstudent, maar op een gegeven moment begon ik na te denken over wat ik met mijn leven wou gaan doen. Ik was ondertussen opnieuw aan rechten begonnen, deze keer in Namen. Een opportuniteit, weet je wel, om eens een jaar weg zijn van thuis. Vandaag bezie ik dat jaar in Namen als de sabbatical van mijn studententijd. Alhoewel, eigenlijk heb ik in dat eerste jaar in Antwerpen ook niet veel uitgestoken, maar bon. (lacht) Toen ben ik gaan denken: waar ben ik goed in? Dat bleek dan het entertainen van mensen te zijn, maar hoe leid je zoiets in een baan? In mijn geval, door naar Studio Herman Teirlinck te gaan, in de afdeling kleinkunst. Ik zag voor mezelf een toekomst als conferencier à la Wim Sonneveld, Youp Van 't Hek, dat soort mensen. Al snel ontdekte ik echter dat in de kleinkunstafdeling de nadruk lag op zang, en dat was uiteraard niet mijn sterkste kant. Na een tijdje ben ik overgestapt naar toneel. Tekst en spelen, dat werd mijn ding.

GUIDO: Jij was als een van de zeldzame toneelstudenten actief in een traditionele studentenclub.

Axel: Ik denk zelfs dat ik de enige was. Tja, ik kwam van de universiteit, dus ik had vrienden in dat milieu. Ik zat in studentenclub Andoverpia. Die club verzamelt de studenten uit Antwerpen die in Antwerpen studeren. Daar zat ik dus volledig op mijn plaats en ik zag geen enkele reden om het studentikoos vertier te laten omdat ik plots in een artistieke opleiding zat. Ik heb daar vrienden voor het leven gemaakt. Ik ga nog altijd minstens één keer per jaar met de harde kern van die mannen duiken, en ik zie ze op feestjes en zo.

GUIDO: Keken de toneelstudenten neer op studentenclubs?

Axel: Misschien een beetje, maar ik denk eerder dat het hen koud liet. Toen ik er op Studio Herman Teirlinck over begon, reageerden ze nogal schouderophalend, zo van: je doet maar, wij vinden dit niet interessant. Anderzijds ben ik er toen wel in geslaagd om niet zonder succes een soort van doop te introduceren in de toneelschool. Die was wel enigszins aangepast aan de studierichting. Geen stierenlullen doorbijten, goudvissen inslikken of knikkers gaan zoeken in een bad vol bloed en sinaasappelpulp, maar eerder spelopdrachten, waar weliswaar wat drank bij werd verzet, want het mocht plezant zijn. Dat was een succes, maar achteraf hebben sommige medestudenten mij dat initiatief wel een beetje verweten. 'Hey gast, dat is hier geen studentenclub!' Terwijl ik het doopritueel toch had aangepast aan de normen en waarden waar Studio voor stond. De ontgroening had ik bijvoorbeeld de 'rebirth' genoemd. (lacht) Nou ja, toen ik daar weg was, hebben ze die doop snel weer afgeschaft.

Café dichtmetselen

GUIDO: Vertel eens iets over het studentenleven van een Antwerpenaar in Namen?

Axel: Wel, ik had de indruk dat de Waalse studenten minder goed het ironische en het ludieke van het studentikoze clubleven begrepen dan wij in Antwerpen. Sterker nog: zij begrepen dat aspect helemaal niet. Kijk, in een studentenclub ga je mee in een soort milde hiërarchie, die stoelt op een traditie, en bij momenten heeft dat wel iets. Maar je moet het kunnen relativeren, en dat deden die mannen in Namen niet. In de Naamse studentenclubs werd zodanig op die hiërarchie gehamerd dat het iets militaristisch kreeg. Toen dacht ik soms: oei jongens, 't is wel fun hé. Kwamen we hier niet om ons te amuseren? Op cantussen werden de liedjes niet gezongen, ze werden gescandeerd. En de manier van zuipen... Uiteraard mag een student af en toe eens te diep in het glas kijken, maar hoe die mannen zopen, dat deed me denken aan ganzen die ze dwangvoederen om foie gras te maken. Keel open en zoveel mogelijk bier binnengieten. Bij die mensen ging het nooit om kwaliteit, alleen om kwantiteit. Het was zo erg dat ik het zielig vond. Ik heb zelf jarenlang een presidiumlint gedragen, en ik blijf dat verdedigen, maar ik heb me daardoor nooit beter gevoeld dan een ander. In Namen gebeurde dat wel, vanuit een tunnelvisie op wat het studentenleven zou moeten zijn. Er werd niet creatief omgesprongen met de elementen van het clubleven.

GUIDO: Terug naar Antwerpen dan. Geef eens een voorbeeld van creativiteit in het kader van je studentenleven bij Andoverpia?

Axel: Op een bepaald moment werd het bier duurder. De prijs steeg van 26 naar 27 frank. Even omrekenen: dat was dus van 64 naar 67 eurocent. Nu ja, wij vonden dat niet kunnen, want drie jaar tevoren was er al een prijsstijging geweest. Het was een aanslag op ons studentenbudget. Toen hebben we een actie op poten gezet. Je moet weten, al zal je vandaag misschien moeite hebben om het te geloven, dat ons clubcafé De Prof indertijd sloot om zeven uur 's avonds. Daartegenover stond dat het om acht uur 's morgens weer openging. Daardoor hadden we 's avonds en 's nachts tijd genoeg om een stunt uit te halen. We hebben toen de deur van het café dichtgemetseld, als protest tegen het dure bier. (lacht)

GUIDO: Heeft het resultaat gehad?

Axel: We hebben er in elk geval de krant mee gehaald. 's Morgens was de cafébaas eerst een beetje verbouwereerd toen bleek dat hij zijn café niet kon binnengaan, maar al snel zag hij er het ludieke van in. Hij heeft toen zelf de muur doorbroken en die dag hebben we nog pintjes gedronken voor 26 frank. Maar 's anderendaags kostten ze alsnog 27 frank. Eén dag respijt heeft onze actie opgeleverd.

(HDP)

Foto: VRT