Belgian Afro Beat Association
Terwijl er op maatschappelijk vlak een vieze kluit verzuurde Belgen alles wat vreemd is in Antwerpen liever arm dan rijk is, omhelst de hele Belgische muziekscene de grensoverschrijdende muziek met de grote glimlach.
De Belgian Afro Beat Association, korter BABA, reist de wereld rond op hun debuut-cd. Ontstaan uit kopstukken van Wawadadakwa, The Internationals en blazers van El Tattoo Del Tigre weet je dat je bij BABA meteen van je luie gat af springt. Bij 'Femme fatale' waren wij al verkocht, en 'Ze houdt van mij, ze houdt niet van mij' heeft nog nooit zo funky geklonken, net als de bluesy busreis van Steven Van Gools 'O bruni blues'.
Wanneer je Bodé Owa heerlijk borrelend hoort preken over 'Babalu ayè' zit je al in het land van Fela Kuti's afrobeat, die koning wiens vibe doorheen het hele album laveert. Afrobeat als zowat het meest swingende muziekgenre ooit. Maar de ruim 25 heren en dames muzikanten pinnen zich niet vast op een purisme en verkennen evengoed pure donkere funk op zijn saxofoons in 'It's 3 o'clock' met een wilde koperen zee van blazers vol ingehouden macht. Of dan zwoel kleverig met een klein beetje ska onder de gitaren, een song als een schone donkere dame die uitdagend heupwiegend op je af komt schrijden, 'Afroporn' in het verschiet. BABA is ijzersterk in het uitspelen van een waaier van genres en afwegen van structuur, een volop funky ensemble dat harten en oren doet smelten en je zwarte ziel wakker schudt.
(LAD)