Image
23/02/2020

Down the Road met Dieter Coppens

In het derde seizoen van Down the Road trekt Dieter Coppens door Spanje en Marokko. Zijn reisgenoten Sophie, Brenda, Gitte, Jaimie, Stijn en Peter zijn jongvolwassenen met het syndroom van Down. Ze verleggen hun grenzen, smeden onverbrekelijke vriendschapsbanden en beleven de tijd van hun leven.

"In het begin vond ik het een gevaarlijk programma," blikt Dieter terug. "Daarmee bedoel ik dat ik heel bezorgd was over de gasten. Hoe zouden ze reageren als het niet zou scoren, of als er kritiek zou komen? Na de eerste uitzending durfde ik niet online gaan, zo nerveus was ik. Gelukkig hoorde ik van collega's dat het programma heel warm werd onthaald."
 
GUIDO: Was je er niet meteen van overtuigd dat het een goed idee was om op reis te gaan met jonge mensen met Down?
Dieter: Jawel, maar je kent de social media hé. Je weet hoe hard reacties van mensen kunnen overkomen. Voor mij maakt dat niet uit, ik kan dat plaatsen, maar als de gasten persoonlijk zouden worden aangevallen, dan zou ik me heel verantwoordelijk voelen.
GUIDO: Weten ze je na drie jaar nog te verrassen?
Dieter: Na het eerste seizoen suggereerden nogal wat mensen om me heen dat ik het misschien in schoonheid moest afronden. Maar al na één draaidag in het tweede seizoen wisten de crew en ik dat doorgaan de juiste keuze was. Zes andere mensen, een nieuwe reis, dat geeft vanzelf een andere dynamiek. Dat is nu ook in het derde seizoen gebleken.
GUIDO: Ben je ondertussen geroutineerd?
Dieter: Ik heb ondertussen ervaring met die gasten, en dat helpt, maar da's nog iets anders dan routine. We willen zeker geen twee keer hetzelfde maken, maar we weten ondertussen dat dat allerminst het geval is.
 
Lief, koppig en lui
 
GUIDO: Mijn vriendin werkt toevallig ook met mensen met Down. Toen ik vroeg om hen te typeren zei ze: "Heel lief, maar wel koppig en ook een beetje lui".
Dieter: (lacht) Recht in de roos!
GUIDO: Die laatste twee eigenschappen zijn niet evident als je on the road bent, veronderstel ik?
Dieter: Mensen met Down blokkeren wel eens. Dan is het mijn taak om de situatie te ontmijnen. Als een van hen er koppig op aandringt dat hij stipt om vijf uur zijn eten moet hebben, dan moet ik uitleggen dat dat in Spanje anders is. Ik moet hen voorzichtig uit hun comfortzone halen.
GUIDO: Hoe verliep de cultuurschok in Marokko?
Dieter: Je zou ervan opkijken. Op de eerste Marokkaanse markt waar we halthielden, waren ze de dieren nog in stukken aan het hakken. De koppen en magen hingen uit te druipen. Ik dacht: wat gaan ze hiervan vinden, maar Jaimie riep tot mijn verbazing: "Lekker lekker lekker!" Die zou dat vlees rauw opgevreten hebben. Peter, die thuis in Brasschaat gewoon is van wat chiquer te eten, met een glaasje champagne erbij, vond het in het begin maar vies. Maar een paar dagen later, in Marrakesh, zat iedereen vrolijk schapenhersentjes te lepelen. (lacht)

"Die gasten zetten je in je onderbroek."
 
Spontaan en herkenbaar
 
GUIDO: Hoe reageerden de Marokkanen op jullie groep?
Dieter: Verrassend mooi. Ik was zelf nog nooit in Marokko geweest, en had verhalen gehoord over hoe je nogal agressief wordt binnengesleurd in tapijtenwinkels in de soeks, maar dat hebben we helemaal niet ondervonden. De mensen waren lief en gingen heel fijn om met de gasten. Een vent achter zijn kraam begon voor hen spontaan Donald Duck na te doen. Leuk! Een andere man had een draaibankje waarmee hij schaakpionnen aan het maken was. Toen hij ons zag, maakte hij spontaan hangertjes voor de gasten. Gewoon gratis, klaar. Overal beleefden we zulke momenten en werden we superlief onthaald.
GUIDO: Kan je voor zo'n programma een script maken?
Dieter: Deels wel, maar de mooiste scènes gebeuren onverwacht, en dat zit dikwijls in de kleinste dingen. Een gesprek, de manier waarop ze hun koffer uitladen en vitten op hun moeder omdat ze hun spullen niet naar hun zin heeft ingepakt... Herkenbare, spontane scènes. Uiteraard ben ik er me voortdurend van bewust dat we een tv-programma aan het maken zijn, maar het is wel het programma waarin ik het vaakst vergeet dat de camera draait. Het gebeurt gewoon. De gasten komen steevast af met dingen die me zodanig verrassen dat ik niet meteen weet wat te antwoorden. Het is reality hé. Dit is het programma waarin je de echte Dieter ziet. Je kunt niet anders dan jezelf zijn, want die gasten zetten je in je onderbroek.
 

Dieters topmoment uit Seizoen 3

 "Bij Down the Road gaat het al wel eens over de liefde… en die is niet altijd even simpel. In de vijfde aflevering gebeurt er iets bijzonders, en dat is zo'n ontroerend moment dat ik kippenvel en tranen garandeer. Maar dat moet je al kijkend ontdekken, ik ga niet verklappen wat het is."

Dieters Antwerpse studentenjaren

"Blijf niet te lang in je nest liggen en profiteer van je studententijd!"
 
WAT?
 
"Ik heb grafisch ontwerp gestudeerd aan Sint-Lucas in Antwerpen. Mijn secundair deed ik in het Sint-Jan Berchmanscollege in Westmalle, een streng college met klassieke vakken. Ik wou eigenlijk bioloog worden, maar ik had even genoeg van studeren. Mijn resultaten gingen elk jaar achteruit. Ik wou iets creatiefs doen, iets met mijn handen. Dat is grafisch ontwerp geworden, en dat beviel me enorm. Uiteindelijk ben ik met onderscheiding afgestudeerd in de richting vormgeving."
 
WAAR?
 
"Ik ging als jonge gast al vaak naar Antwerpen. De lokroep van de grote stad. Antwerpen is toch wat meer stad dan pakweg Leuven, daar moeten we eerlijk in zijn. Maar weet je wat ik wel miste? Een café waar je iets kunt gaan drinken en dansen tegelijk, zonder dat het een echte discotheek wordt. Misschien is dat ondertussen veranderd, maar ik heb in Antwerpen niet echt een plek gevonden waar dat kon. Ik heb met Erasmus zes maanden in Finland gezeten, in Rovaniemi. Dat is in het noorden, in Lapland. Daar ging ik elke vrijdag naar de Tivoli, een café met een zaaltje erachter waar altijd wel iets muzikaals te doen was. Heel gewoon: iets drinken, beetje dansen.... In Antwerpen had je clubs als Café d'Anvers of Café Local, maar dat vond ik erover. Al die zware techno, terwijl ik gewoon gezellig wat wou meebrullen met hits."
 
WAAROM?
 
"De studententijd is een zalige tijd, maar je beseft het pas later. Vandaar dat ik klaar en duidelijk wil zeggen tegen de studenten: geniet ervan! Blijf niet te lang in je nest liggen, maar geniet van je studententijd. En ga op reis! Als ik opnieuw moest beginnen, zou ik het op juist dezelfde manier aanpakken. Leven op buikgevoel."

Coppens & Coppens

Dieter is de neef van Mathias en Staf Coppens. Zou hij zonder zijn neven op tv terechtgekomen zijn?
 
"Als student wou ik van Malaga naar de Noordkaap liften om er als eindwerk een fotoboek over te maken. Op een familiefeest vertelde ik dat aan Mathias, die toen net was buitengegooid op school en werkte voor de muziekzender TMF. Hij heeft mijn idee voorgesteld aan de programmadirecteur, en die gaf ons meteen een camera en twee tickets: één naar Malaga, en één van de Noordkaap terug naar huis. We geloofden onze ogen niet. Uiteindelijk is mijn eindwerk uitgezonden op TMF, het heette The Road Ahead. Zo ben ik op tv verzeild geraakt, dankzij Mathias.

Tekst: Herbert DP.
Foto's: (c)vrt 
 


  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

Poll

Job in the picture

  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

GUIDO NV is het nummer 1 Belgische niche-mediabedrijf naar de doelgroep jongeren (studenten in het bijzonder), scholieren en Young Starters

Bruiloftstraat 127, 9050 Gentbrugge
Tel.: +32 (0) 9 210 74 84