Henriette 4: Geest, ben je daar?

Vreemd toch: over 'Meneer Johan' van Dupuy en Berberian raken we niet uitgepraat, zo goed vinden we dat, maar na de lectuur van de nieuwe 'Henriette', hun andere reeks, komen we niet verder dan een onverschillig schouderophalen.
O, het tekenwerk is even knap, laat daar geen twijfel over bestaan: Dupuy en Berberian zijn en blijven de koningen van de neo-atoomstijl. Maar de verhaaltjes, pff… De belevenissen van dat betweterige trutje zullen ons eerlijk gezegd worst wezen. De rode draad doorheen dit album - het oproepen van geesten - interesseert ons ook al geen moer, dus we hebben ons knap verveeld bij Geest, ben je daar. En wil eens iemand de auteurs erop wijzen dat ze véél sterker zijn in realistische tranches de vie dan in die vermoeiende droomsequenties?

(HDP)