Een land van contrasten
Studente Journalistiek Lien koos voor een niet-alledaagse Eramusbestemming: Israël. Lees mee in haar dagboek en leer de stad vanuit een heel ander oogpunt kennen.
Israël, mijn prachtige thuisbasis voor zes maanden, is een land van contrasten. Het is het land van airco en veertig graden, van joden, maar ook van zoveel andere religies. Het is een plaats waar ze je gastvrij ontvangen, maar waar ze je ook bedriegen waar je bij staat. Ze hebben de meest moderne mogelijkheden qua technologie, maar ook bordjes die waarschuwen voor kamelen op de weg.
Vooral deze week viel ik van de ene ervaring in de andere. Het startte allemaal met wat ze hier Jom HaShoah noemen. Het is de grootste herdenking van de Holocaust ter wereld en ik zou liegen als ik zou zeggen dat het geen indruk maakt. Om tien uur valt het hele land voor twee minuten stil. Auto’s stoppen in het midden van de weg en obers in het restaurant laten hun glazen vallen zonder dat iemand er naar omkijkt. Onder een loeiende sirene staart iedereen secondenlang naar de grond terwijl er maar een gedachte aanwezig is: never again, never forget.
De holocaustkaarsjes zijn nog maar net uitgeblazen, als het bruisende Tel Aviv zich opmaakt voor het grootste internationale feestje van het jaar. Bovenop de reusachtige Azrielitowers, feesten duizendvijfhonderd studenten tot de zon het weer overneemt van de prachtige skyline. Nog dagen later verschijnen er foto’s op Facebook waarvan we het bestaan niet vermoed hadden. Untaggen die handel!
Medelijden met een kater, hebben de Israëlieten hier niet. Terwijl ik hier de laatste zinnen van dit artikel neerschrijf, hoor je het laatste gezang buiten wegsterven. Dan is het stiller dan het ooit geweest is. Vannacht herdenkt het land de gevallen soldaten. Nodeloos te zeggen dat ze wel wat te bewenen hebben in het land waar de ‘weeping wall’ staat. Onder een heldere sterrenhemel zullen de kaarsjes weer branden en zullen moeders in hun bed zich angstig omdraaien met de gedachte aan kinderen die drie jaar lang legerdienst vervullen in het ‘beloofde land’. Dag in, dag uit tot het lot beslist heeft welke god precies terecht zijn belofte gemaakt heeft. Mijn buurman stelt ondertussen zijn barbecue op in de tuin. Want morgenavond is het Onafhankelijkheidsdag, het grootste nationale feest van het jaar. Tientallen keren zullen wij morgenavond ‘Lachaeim’ roepen, drinken op het prachtige leven! En dansen, dansen, dansen. Misschien zelfs een Belgisch pintje drinken.
Israël is een land zonder pretparken. De echte rollercoasters zijn hier emotioneel.