Oculus

Oculus is een horrorfilm die traag op gang komt - regisseur Mike Flanagan kan nauwelijks verbergen dat hij zijn eigen kortfilm heeft uitgesponnen tot een langspeler - maar uiteindelijk losbarst in een waarlijk genrefeest.

De boosdoener in deze film? Een door demonen behekste, vierhonderd jaar oude spiegel. Dat klinkt verdacht Sneeuwwitje-achtig, doch loop nog niet weg, want Oculus is echt dikke vette fun. Karen Gillan (uit Doctor Who) heeft tien jaar na een bloederig gezinsdrama in hun huis een ingenieuze constructie opgezet waarmee ze voor eens en voor altijd wil bewijzen dat niet haar ouders en broer, maar de spiegel aan de wand de bron van alle kwaad was en is. Maar zoals je al kan vermoeden, laat het bezeten stuk glas zich niet zomaar in de luren leggen. Flanagan leeft zich op bijwijlen verrukkelijke wijze uit door sardonisch te jongleren met horrorclichés en filmische trucs uit het spanningsboekje. Origineel is hij daarbij niet, maar zijn liefde voor het horrorgenre spat van het scherm. Flanagan schuwt een portie gore niet, maar weet je ook op het puntje van je stoel te krijgen met minimalistische vondsten als een aflopende wekker of een plots oplichtend laptopscherm. Op de affiche staat als wervende tekst: "van de producer van Paranormal Activity en Insidious". Oculus is tien keer beter dan die twee films samen.

(HDP)