Cd: Gabriel Rios: This Marauder’s Midnight

Gabriel heeft een sober, donker en heel mooi album gemaakt. ‘Gold’ kennen jullie natuurlijk allemaal, liefde in een gewijde stroom, abstract en toch weer zo verstaanbaar hartelijk. Het is vaak liefde, maar even vaak demonen, engelen, zotte stenen, zee-egels, teerbaby’s, vlammende zonen... Een heerlijk mythische wereld waarin Gabriel de verteller is, geflankeerd door Ruben en Amber, meestal op contrabas en cello, en Rios op gitaar en zang. Die omkadering helpt de sfeer alleszins. Het blijft vaak intiem. Zelfs als er meer bombastisch wordt opengetrokken met gulden blazers, wordt het nooit melig of vals. In ‘Apprentice’ gaat Gabriel ijl de hoogte in, karakteristieke snaren en een parabel over een troon, rebelse ogen maar evengoed opnieuw over dames, heren en het ongemakkelijk elkaar begeren. Of ‘Police sounds’, misschien uit een New Yorkse dag geplukt, misschien net als ‘City song’. Deze zanger hangt nooit zijn betekenis van een song aan je neus, we hebben het hem nochtans gevraagd. New York kan niet anders dan even mythisch werkelijk zijn als parabels over duivels en engelen. ‘Police sounds’ hoor je bijna als een film: ze raakt zichzelf kwijt, hoewel ze zo’n goed hart had, verslonden door de stad, of het eindigde toch met een glimlach? Bij ‘City song’ voel je haast het hart van die stad der steden, waar iedereen is wat jij denkt dat de ander is, blazers die op de grandeur meedeinen, Rios die flaneert en ontmoet, verliest en verdoet, de geest van de stad. Water gaat over bruggen, nooit onder, alles wordt onthouden en per minuut veranderd. ‘Skip the intro’, de vrolijkste song van de plaat, een verliefde bon vivant-hobo, de ziekte van de liefde gaarne oproepend, een meestampertje. En bij alles wat wij horen, maken jullie misschien net andere verhalen. Ook dan heeft Gabriel Rios bereikt wat hij wou: beroeren, begeesteren, vertellen en zijn wereld ook de jouwe laten worden.
 
(LAD)