Violet

Met Bas Devos is een arthousetalent opgestaan om nauwlettend in de gaten te houden. Zijn uitstekende debuutfilm Violet gaat over een tiener uit het BMX-milieu die een van zijn vrienden ziet neergestoken worden in een winkelcentrum. Daarna probeert de jongen met zichzelf in het reine te komen, verscheurd tussen rouw en schuldgevoel.
 
Al die gevoelens zitten in de film, maar je moet ze er wel zelf uithalen. Devos maakt gebruik van lange, trage shots en minimale dialoog. De camera - van de dit najaar alomtegenwoordige fotografieleider Nicolas Karakatsanis - lijkt bijna toevallig de personages in het oog te krijgen, alvorens als een kil en loom monster weer af te dwalen richting decors, landschappen en oogstrelende BMX-capriolen. Zo slaagt Devos erin het onwerkelijke van de situatie waarin de jongen is terechtgekomen tastbaar te maken. De vergelijking met Gus van Sant is al gevallen, niet onterecht trouwens, want de gestileerde balletten met de fietsjes doen ontegensprekelijk denken aan de bedwelmende skaters uit Paranoid Park. Invloed van Fien Troch is er ook: emoties laten zinderen in de marge van het beeld, wars van uitleggerige woorden. Indrukwekkender dan Violet kan een debuut van een jonge regisseur nauwelijks worden. Blijf vooral zitten tot het einde, want de laatste, tergend langzame travellingshot is van een huiveringwekkende schoonheid.
 
(HDP)