Fantomas: Delirium Cordia
Vergeet alles wat je ooit hebt gehoord. Vergeet alleen niet dat Fantomas het geesteskind is van Mike Patton, ex-Faith No More. In de jaren '90 herplaveide hij voor een dik stuk mee aan het opnieuw interessant maken van rock
in Pattons héél brede zin van het woord. Faith No More heeft het muzieklandschap duidelijk en ingrijpend veranderd, Fantomas gaat nog véél verder.
Voor de liefhebbers van een streepje ongemoeid hard kunnen we kwijt dat Dave Lombardo hier op de drums klopt, Slayer-medleys zijn nooit veraf. Fantomas schuwt niets, de meest uitzinnige live-covers, van oerstil naar doofluid, verfijnd technisch tot bruut dodelijk en de indrukwekkende figuur die Mike Patton nog steeds is. Als je deze band live kan zien, twijfel dan geen seconde.
Ga zitten en beslis van je enkel met dit plaatje gaande te houden of spring tegen het donker in je wagen en zwerf dik een uur rond om dit te kunnen horen. Van songs is geen sprake, van een genre is geen sprake, van echte zang is geen sprake, van refreinen is geen sprake, van heel veel om je muzikaal en als oriëntatie aan vast te houden is geen sprake, ondergaan is het sleutelwoord. Als dat jullie niet lukt? Cd'tje eruithalen en opgeven of met haar op je tanden later terugkomen. Dit delirium omsluit je helemaal en sleurt je mee. Het gaat, na een inleidende stilte, van een dolgedraaide Squarepusher-percussie naar rustige congas en bongos ondersteund door rukkende gitaren en ritueel stamgehuil die in een put van ondergrondse stilte valt. Een stilte die je wekt in de operatiezaal op het ritme van een stoeipoes die van het zweepje krijgt bij de krankzinnige beiaardier. Een kleine drie minuten Fantomas heb je dan gehoord. Volgen nog zeventig minuten van deze geniale gekte waarin Patton huilt, kermt, schreeuwt, zalft, fluistert en dreigt. Drummen tussen death-metal en jazz in, ijzige pianotokkels, zotte klokken, warm stemmengemurmel, slaan met staal en metaal, donkere sproken, hier en daar een heuse aanloop naar iets van een song om dan opnieuw in het duister weg te vallen.
Fantomas is een herademing in een muzieklandschap dat na dit te horen meer dan ooit steendood lijkt. Deze plaat kost moeite en we gokken losweg op een vijfennegentig procent gefronste wenkbrauwen en gefrustreerde oren, maar dit is fantastisch!
(LAD)