Parsifal De Smet blogt vanuit Frankrijk
“Ik heb alle cliché-hotspots bezocht die er in Parijs te zien zijn. Drie keer naar het Louvre, naar Centre Pompidou, Arc de Triomphe, de Eiffeltoren natuurlijk, enzovoort. Maar na een weekje of twee in de Lichtstad besloot ik met een vriendin eens iets zots te doen en hebben we meegedaan aan een kungfu-les. De sportman in mij zei vol enthousiasme ‘ja’, maar ik wist duidelijk niet waaraan ik was begonnen. Een halfuur later stond ik in een muffe sporthal samen met diezelfde vriendin, die in haar nopjes leek. Zij had namelijk een lief meisje tegenover haar staan. Ik, die niet eens wist of kungfu het dichtst aanleunt bij een balsport of eerder bij gsm-werpen, stond tegenover een Vietnamese krijger die een kop groter was dan ik, en dubbel zo breed. Mijn vriendin lachte zich een breuk terwijl ze doodleuk haar tegenstander in elkaar timmerde. Een uur helse pijnen en vier blauwe plekken later deden we de groet naar de kungfu-god en mochten we onze biezen pakken. Ik heb ze nog nooit zo snel gepakt.”
(LVM)