Alleen Eline

Hoe meer Vlaamse films er worden gedraaid, hoe beter. In theorie althans, want gedrochten als Alleen Eline kunnen we eerlijk gezegd missen als kiespijn.
Regisseur Hugo Van Laere is nochtans absoluut geen amateuristische nieuwkomer. Hij werkte jarenlang mee aan vederlichte tv-fictie als Familie en de telenovelles Sara en David. Hij schreef ook het scenario voor Dennis Van Rita, de tweede langspeelfilm van Hilde Van Mieghem. Maar nu doet hij ons Alleen Eline aan, een overdadig gesuikerd romantisch drama waarin een lauw en klef blik cliché-ingrediënten wordt opengetrokken. Denk aan een gebrekkig meisje, een paard, een therapeute die naast het kindje ook de getraumatiseerde papa doet ontdooien, en daarnaast nog handvol stereotiepe nevenpersonages die het soapgehalte op geen enkel moment overstijgen. De dialogen zijn houterig en, tja, zo tenenkrullend slecht dat we zowaar medelijden begonnen te krijgen met de arme acteurs die ze over hun lippen moesten krijgen. De storende, overaanwezige muziek van Ozark Henry maakt Alleen Eline alleen nog wat irritanter dan het al was. Als je toch in de zaal belandt, probeer dan te vertrekken juist voor het einde, want de eindsequens is echt helemáál niet te harden.

(HDP)