You were never really here

Wie We need to talk about Kevin heeft gezien, weet dat Lynne Ramsay een filmmaakster is die indringende personages in beeld kan brengen die koude rillingen over je ruggengraat doen lopen.
In You were never really here doet ze dat nog eens over, met een andermaal briljante Joaquin Phoenix in de hoofdrol. De camera wijkt geen seconde uit zijn kielzog, terwijl hij een met trauma's en waanbeelden worstelende oorlogsveteraan speelt die wordt ingehuurd om de dochter van een belangrijke politicus te bevrijden uit de handen van een bende pedofielen. Dat klinkt als een wraakthriller, maar You were never really here is veel meer dan dat. Het is een bevreemdend esthetische geweldfilm die baadt in een beklemmende sfeer die verwant is aan die van Drive van Nicolas Winding Refn. Bovendien knipoogt de verziekte relatie tussen het hoofdpersonage en zijn moeder ook op pittige wijze naar Psycho van Hitchcock, ook al zo'n film die je een ongemakkelijke blik gunt in het hoofd van een verknipt personage. De etherische muziek is van Jonny Greenwood, de gitarist van Radiohead.

(HDP)