Mastodon: Leviathan
Platte kak! Dat vonden wij eerlijk gezegd van het jongste Metallica-album. De metalgoden van weleer zijn niet meer. St. Anger was, wees gewoon eerlijk, niet meer waar deze gitaarreuzen ooit voor stonden. Wij schreeuwen om een eervolle maar resolute troonsafstand, want de toekomst van al wat ruig en metal is heet Mastodon
, komt uit Atlanta en blaast jullie in één riff compleet van de sokken.
Techniek, kracht, eindeloze variatie, epiek, koele razernij, storm, goochelen met genres, moeiteloze overtuiging, roekeloze vernieuwing. Mastodon heeft elk van die elementen in overvloed in zijn instrumenten kleven en brengt metal zoals je nog nooit metal hoorde. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat ze touren in het voorprogramma van Slayer.
Dit is pas hun tweede plaat. Mastodon is amper vijf jaar oud, maar klinkt als de meest doorgewinterde rockgroep die je je kan voorstellen. Complex en een harde luisterdobber, dat wel. Zet je schrap en bijt vol doorzetting in ‘Hearts alive’, dat afklokt op een goede veertien minuten. Een epische song die vol melodie rustig aanloopt, op twee minuten slepend wakker wordt en plaats maakt voor huilzang en diepblauwe weemoed. De zevende minuut kondigt de gitaar de opkomende storm aan die wolkensamenpakkend losbarst en in dreunende gitaren loskraakt, fenomenaal! Jullie nog vlug overdonderen met de openingsriff van ‘Iron Tusk’, de verbeten tanden op elkaar van ‘Blood and thunder’, de naakte macht van ‘Seabeast’, de aanvalhardcore van ‘Island’ en het snarensnelheidsvuurwerk in ‘Megalodon’, Mastodon ís de toekomst!
(LAD)