Ozark Henry: The Sailor not the sea

Met zijn vierde album heeft Piet Goddaer ons krachtig bij de oren gegrepen en zijn muziek in gesleurd. The sailor not the sea is een reis vol sferen, chirurgisch zorgvuldig gemusiceerd en kwetsbaar mooi gezongen en verteld.
 Piet is er zelf heel tevreden over, jullie ook denken we.

We kregen er vooral een Massive Attack-gevoel van, en dat betekent alleen maar goeds. Je luistert in één ruk door, terwijl je toch stuk per stuk songs hoort die als een warm huis op zich staan. Bedrock, zonder daar ook maar iets pejoratiefs mee te bedoelen. Goddaer schrijft en musiceert cryptisch uit eigen leven, voor zijn vrouw, voor iedereen die liefde en een hart in zijn lijf heeft.

Deze plaat is donkerder, zegt men. Het enige wolkje dat wij donkerder - slechter, we zeggen het maar meteen - vonden, hangt over ‘At sea’. Niet toevallig meegeschreven door Joost Zweegers, de bombasticus van Novastar. Een wederdienst voor het productiewerk waarmee Goddaer 's mans laatste plaat tot ongekende hoogten opwaardeerde. ‘At sea’ breekt bruusk de lijn af die zo zorgvuldig loopt van het filmisch zwevende ‘La donna’, ‘Choices I’m torn between…’, kiezen is delen. Daarna de dubbelgekleurde warmte van een tragische Zuid-Afrikaanse zon en de schemering van een nieuwe nacht vol inspiratie die in ‘Vespertine’ schuilt. Het einde van de dag is waar alles begint. Later, ‘Cry’ waarin je met een beetje lezen het euthanasieverhaal terugvindt. Breekbaar, krop in de keel, rilling over je lichaam, traantje. Goddaer is meer meester over de klanken in zijn hoofd dan ooit.

 

(LAD)