Nieuw in de cinema: 'Sinners'

Als een jonge regisseur tientallen miljoenen omzet genereert met een handvol succesvolle franchisefilms, is het vol verwachting uitkijken naar zijn eerste 'onafhankelijke' prent. Ryan Coogler deed de Marvel box office knetteren met zijn Black Panther-films en blies nieuw leven in de Rocky-franchise met Creed. Zijn nieuwste worp Sinners komt volledig uit zijn eigen koker.

Mississippi Delta, in de jaren dertig van de vorige eeuw. De tweelingbroers Smoke en Stack (geweldige dubbelrol voor Cooglers fetisjacteur Michael B. Jordan) keren terug naar huis na een paar jaar Chicago. Ze dragen dure dandypakken en hun zakken puilen uit van de dollars, waarmee ze een jukejoint willen openen, hun eigen bluestent voor een zwart publiek. De openingsavond verloopt bepaald swingend, tot een drietal blanke muzikanten voor de deur staat, die nog veel exuberantere problemen met zich meebrengen dan de troebele rassenrelaties in de Deep South.

Als je écht geen spoilers wil, stop dan nu met lezen. Maar ga vooral kijken, want Sinners is een ietwat onevenwichtig, maar wel uniek en overweldigend filmspektakel.

Toch voortlezen? Wel, Sinners is een vampierenfilm, maar dan wel met the Undead zoals je ze nog nooit hebt gezien. Metaforen mag je zelf invullen, en ja, ook wij konden niet anders dan denken aan From Dusk till Dawn, maar Coogler heeft veel meer te bieden dan dat. Midden in de film zit een lesje zwarte muziekgeschiedenis die zo meesterlijk in beeld is gebracht (in IMAX-formaat dan nog wel) dat we alleen al voor die scène nog een tweede keer willen gaan kijken. Een vleugje musical, veel gothic horror, een in spierwitte katoenvelden en zompige bayous gedrenkte scheut sociale kritiek, Sinners heeft het allemaal. Piekfijn gedoseerd is het niet, maar wie niets haalt uit deze virtuoze film, kan maar beter stoppen met naar de cinema te gaan.

Tekst: Herbert De Paepe