Nieuw in de cinema: 'The Surfer'

Weinig trends in de hedendaagse filmwereld verschaffen ons meer plezier dan de Cage renaissance. The Surfer, een Australische film met Ierse roots, is daar een loepzuiver voorbeeld van.

Wat is de Cage renaissance? Rasacteur Nicolas Cage, ondertussen de zestig voorbij, heeft zijn zwalpende carrière met succes uit het moeras van middelmatigheid getild dankzij een scherp oog voor cutting edge regietalent, dat onafhankelijke films maakt waarin hij zich helemaal kan uitleven. Sterke voorbeelden daarvan zijn films als Mandy, Pig en Longlegs. En nu dus ook The Surfer.

Cage speelt een in Australië geboren man die na een leven en carrière in Californië terugkeert naar het strand van zijn jeugd, waar hij de ouderlijke woning wil terugkopen. Het strand blijkt echter ingenomen door een clan toxische bully's die geen buitenstaanders tolereren. "Don't live here, don't surf here!" De man is echter niet van plan om met zich te laten sollen.

The Surfer, deels psychologische thriller, deels inktzwarte satire en deels filmisch delirium, werd geregisseerd door de Ierse filmmaker Lorcan Finnegan (Vivarium) naar een scenario van Thomas Martin, ook een Ier. Of ze het hoofdpersonage speciaal voor Cage hebben bedacht, weten we niet, maar eigenlijk kunnen we ons niet voorstellen wie anders deze helse spiraal van paradijs naar inferno had kunnen spelen. Finnegan, Martin en Cage zetten je voortdurend op het verkeerde been, hetgeen een duivels filmplezier oplevert. De schroeiende Australische zon hamert zo loeihard op het scherm dat je de neiging krijgt om een tube zonnebrandolie boven te halen en begint te vrezen dat je hersens levend zijn gebraden, zo waanzinnig buiten de lijntjes kleurt The Surfer. Wat een nijdig sterke prent!

Tekst: Herbert De Paepe