Uit het GUIDO-archief: de studententijd van Violet Braeckman
GUIDO: Wou je altijd al actrice worden?
Violet: Ergens wel. Ik speel al sinds mijn zevende bij De Kopergietery in Gent en toen de opnames voor de eerste reeks van Salamander liepen, was ik pas vijftien, dus het heeft er altijd wel ingezeten. Op mijn twaalfde wou ik liefst ballerina worden, maar dat heeft mijn mama me voorzichtig uit het hoofd gepraat.
GUIDO: Ouderlijke bezorgdheid.
Violet: Jaja, ze wou dat ik eerst slim werd, en daarna kon ik nog kiezen wat ik deed. (lacht) Ik ben dan Grieks-Latijnse gaan volgen in het secundair, maar daarna heb ik toch mijn hart gevolgd en ben ik naar de toneelschool in Maastricht gegaan.
GUIDO: Waarom Maastricht?
Violet: Ik heb aan een aantal mensen uit het vak gevraagd welke school ze bij mij vonden passen. Daar kreeg ik zoveel verschillende antwoorden op dat ik dacht: ik moet gewoon overal auditie gaan doen. Ik ben naar Gent getrokken, Maastricht, Antwerpen, Amsterdam... Door de manier van werken op zo'n auditie merk je al snel welke school bij je past. Ik kwam binnen in Maastricht en voelde meteen: wow, dit moet het worden. Daar hing zo'n engagement in de lucht, zo'n enthousiasme, zo'n goesting voor het vak...
GUIDO: Hoe verloopt zo'n auditie in Maastricht?
Violet: Dat is vrij pittig. In totaal ben je er een volle week mee bezig, weliswaar met wat tijd tussen. Heel zwaar, maar op die manier weten ze wel wie ze binnenhalen.
GUIDO: Hoe ziet een dag op de toneelschool eruit?
Violet: Geen enkele dag is gelijk. De school is open van halfnegen 's morgens tot halftien 's avonds, en al die uren zijn we ook effectief aanwezig. Er zijn een paar vaste lessen, zoals stemles, beweging, theorievakken... Daarnaast krijg je om de twee maanden een ander hoofdvak: toneel, of fysiek theater... Vanaf het tweede jaar kies je zelf je hoofdvak, zodat je je eigen weg kunt uitstippelen. Om je een concreet voorbeeld te geven: zeven uur per dag bezig met een zware tekst van Tom Lanoye, onder begeleiding van Fania Sorel. Verder krijg je ook samenspel en kijk je naar documentaires over een bepaalde thematiek. Schrijven, praten met decorontwerpers, het hoort er allemaal bij. Het is een heel diverse en intense opleiding.
GUIDO: Als je zoveel uren op school zit, blijft er dan nog tijd over voor een studentenleven?
Violet: Donderdagavond was de vaste Tribunal-avond. Tribunal is de naam van het café dat vlak naast de school ligt. Dan wordt er op tafel gedanst. Er zitten in totaal maar een honderdtwintigtal studenten op de school, dus iedereen kent elkaar als één familie, want je werkt niet alleen samen met medestudenten uit de verschillende disciplines, maar ook met studenten uit alle vier de jaren.
GUIDO: Wat is er specifiek aan het studentenleven in Nederland?
Violet: Ik vind Maastricht niet echt Nederlands. De stad ligt vlak over de Belgische grens. Maastricht is best wel een internationale studentenstad, maar wij waren zo intensief bezig met onze toneelopleiding dat we eigenlijk uitsluitend met studenten van onze eigen school uitgingen en feestten. Wij zaten op een eiland, in een soort cocon.
GUIDO: Is dat wel gezond? Moet je als toneelstudent niet juist buitenkomen en de wijde wereld observeren?
Violet: Daar hebben ze iets op bedacht. Omdat Maastricht geen Amsterdam of Brussel is, hebben ze het Globe Project. In het tweede en derde jaar mag je zes weken weg van school. Je mag gaan waar je wil, met wie je wil, doen wat je wil, op één voorwaarde: je moet terugkeren met een voorstelling. Zo leer je ook buiten die cocon kijken.
GUIDO: Wat heb jij gedaan voor dat project?
Violet: Ik ben met twee vrienden naar Frankrijk gereden. Aan de hand van die reis hebben we een tekst voor een voorstelling geschreven, een soort Wachten op Godot-slash-Intérieur van Maeterlinck. Die voorstelling hebben we dan ook gemaakt. Maar er zijn ook studenten die naar Compostela stappen, of een film gaan maken op Cuba, of cursus gaan volgen in Los Angeles... Het maakt niet uit, als je maar terugkomt met een verhaal.
Tekst: Herbert De Paepe
Foto: SBS