Uit het GUIDO-archief: de studententijd van Taeke Nicolaï

GUIDO: Jij kwam al uit de kunsthumaniora. Was het Conservatorium in Antwerpen een logische studiekeuze voor jou, of heb je nog andere richtingen overwogen?

Taeke: Ik wist vrij snel wat ik wou doen. Ik heb gewoon mijn gevoel gevolgd. En kijk, het is de juiste keuze gebleken.

GUIDO: Hoe ziet een doorsnee lesdag eruit op het Conservatorium?

Taeke: Een doorsnee lesdag bestaat eigenlijk niet, want je hebt uiteenlopende soorten vakken. De ene dag begin je 's ochtends bijvoorbeeld met Lichamelijk Bewustzijn, allerlei oefeningen met je lichaam. Dan volgen spraaklessen, of dans. De meeste tijd gaat uiteraard wel naar de spelvakken, waarin je samen met de docent en je klasgenoten iets creëert.

GUIDO: Wat creëer je dan? Toneel?

Taeke: Ja, de opleiding was heel theatergericht. Acteren voor de camera, dat was er op het Conservatorium niet bij. Film is een andere manier van spelen, want de camera ziet alles. Het publiek zit heel dicht op je huid. Acteren draait om samenspelen. Als je het gevoel krijgt dat je rivalen bent, zou het moeilijk zijn om tot elkaar te komen. Het belangrijkste aan mooi acteerspel is dat je als toeschouwer ziet dat de mensen op het podium of voor de camera met elkaar bezig zijn.

GUIDO: Was er dan helemaal geen concurrentie op school? Er zijn toch veel afvallers op zo'n toneelopleiding?

Taeke: Da's waar, soms leek het wel een afvalrace. Dat was heftig, want je klasgenoten gaan op een bepaald moment een beetje aanvoelen als familie. Je zit hele dagen samen op school, je gaat 's avonds samen op café, het zijn allemaal vrienden. Als er dan mensen wegvallen, verandert de dynamiek in de klas. Mensen zien komen en gaan, dat is best heftig.

GUIDO: Vandaar wellicht dat je ziet dat acteurs die samen zijn afgestudeerd, vaak samen blijven spelen.

Taeke: Het is sowieso een klein wereldje, dus je komt elkaar vanzelf nog tegen in het vak. Dat vind ik er juist fijn aan. Ik ben nog jong, maar ik kijk er nu al naar uit om binnen twintig jaar mensen tegen te komen met wie ik op school heb gezeten. Ik ben benieuwd hoe dat dan zal aanvoelen. Zeer goed denk ik, als ik observeer hoe het verloopt bij collega's die al een parcours hebben afgelegd. Als zij samen spelen, voel dat ze iets gemeenschappelijks hebben meegemaakt, vroeger als student.

GUIDO: Was je studententijd de mooiste tijd van je leven?

Taeke: Mijn studententijd was een heftige tijd met veel drinken en veel katers. (lacht) Het was zeker een fijne tijd, maar de levensfase waarin ik nu zit, vind ik mooier. Op school ben je vooral hard bezig met jezelf te ontdekken. Wie ben ik? Wat wil ik? Dat is allemaal nogal intens en persoonlijk. Vandaag kom ik om mijn job te doen, iets waarop ik 100% mag focussen. Ik kom een verhaal vertellen, zonder al te veel bullshit eromheen. Dat vind ik fijn. Ik denk dus dat het mooiste nog moet komen.

Tekst: Herbert De Paepe

Foto: Nick Decombel