De studententijd van Clara Cleymans
GUIDO: Jij hebt lange tijd acteren gecombineerd met universitaire studies filosofie.
Clara: Dat is niet altijd gemakkelijk geweest. Eigenlijk viel het bijna niet te combineren. Mijn laatste bachelor heb ik gecombineerd met een vaste rol, maar dat was enorm belastend. Ik leefde op Red Bull. Om halfzes stond ik op om naar de set te gaan in Leuven, en van de treinrit maakte ik gebruik om te studeren. Ook op de set zelf nam ik mijn cursussen mee, wat eigenlijk niet te doen was. Wonder boven wonder is het me gelukt, maar daarna heb ik gezegd: dit doe ik geen twee keer. Het was zodanig erg dat ik op een punt kwam dat ik bepaalde motorische handelingen niet meer kon uitvoeren. De vakken van mijn master heb ik beter gespreid, dus dat ging wel, maar mijn thesis is blijven liggen.
GUIDO: Kon je die eindeloos blijven uitstellen?
Clara: Zolang je je niet inschrijft, behoud je je credits. Maar het laatste academiejaar was ik ingeschreven, dus ik moest mijn thesis wel indienen.
GUIDO: Heb je jezelf op geen enkel moment afgevraagd: waarom doe ik die studies? Ik heb er geen tijd voor en om werk te vinden heb ik dat diploma ook al niet nodig?
Clara: Er kwam enige fierheid bij kijken. Ik kon het moeilijk loslaten. Het zou zonde geweest zijn om het niet af te werken, want ik had er al zoveel tijd en moeite in geïnvesteerd. Misschien was het wel een opluchting geweest als ik op een bepaald moment foert had gezegd, maar nu ben ik heel blij dat ik heb doorgezet.
GUIDO: Je hebt niet voor de gemakkelijkheidsoplossing gekozen.
Clara: Zeker niet. Er zaten wat die thesis betreft altijd een duiveltje en een engeltje op mijn schouders, die me tegenstrijdig advies influisterden. (lacht)
GUIDO: Heb je aan je filosofiestudie inhoudelijk iets gehad bij het spelen van rollen?
Clara: Ik heb dat inderdaad kunnen gebruiken. In Code 37 heb ik een psychologe mogen spelen. Filosofie en psychologie is niet hetzelfde, maar er zijn thematische raakpunten, en daar kon ik wel iets mee doen. Mijn thesis ging over acteren, waarbij ik onderzocht hoe echt of onecht emoties zijn bij acteurs. Daar heb ik veel over bijgeleerd, en dat had ik allemaal niet geweten als ik die studie niet had gedaan. Zo blijkt dat theatermakers ook wel inzicht hebben in emoties, zonder daarom de onderliggende filosofische theorie te kennen. Ze weten dat ze door bepaalde oefeningen emoties kunnen oproepen. Het is leuk om dat dan wetenschappelijk te kunnen onderbouwen, en de link te kunnen leggen tussen twee dingen die ik graag doe.
GUIDO: Wat zou jij een achttienjarige would-be actrice studiegewijs aanraden?
Clara: Hm... (aarzelt) Ik had natuurlijk het voordeel dat ik het wereldje al wat kende via mijn ouders. Ik heb geen acteeropleiding gevolgd, maar als je dat wel doet, leer je heel veel. Je leert jezelf onderzoeken, je leert op je bek gaan... Dus als je geen directe toegang hebt tot het wereldje, denk ik dat toneelschool de betere keuze is. Je leert mensen kennen, en theatermakers komen naar de voorstellingen van studenten om te kijken wie goed is, wie ze kunnen gebruiken. Maar je moet realistische verwachtingen hebben. In een theateropleiding leer je niet acteren. Je leert oefenen en technieken bijschaven. Leren acteren kan je ook met je ogen doen, door aandachtig naar goede films te kijken bijvoorbeeld. Of door een masterclass te volgen, maar die gelegenheid krijg je niet vaak.
GUIDO: Stel: je krijgt carte blanche om zo'n masterclass te volgen bij om het even welke internationale actrice die je bewondert. Wie wordt het?
Clara: Oei, da's moeilijk... Er zijn er veel, maar ik ben een grote fan van Cate Blanchett. Vaak hebben acteurs ofwel veel charisma, ofwel kunnen ze zich heel goed transformeren in een rol. Cate Blanchett kan het allebei.
Tekst: Herbert De Paepe
Foto: Filip Naudts
(Dit artikel verscheen eerder in Guido Magazine, tijdschrift voor studenten)