Nieuw in de cinema: 'The Voice of Hind Rajab'
The Voice of Hind Rajab, goed voor de 'Grand Prix voor Beste Film' op het voorbije Film Fest Gent, toont zo goed als geen gruwelbeelden uit de Gaza-oorlog. Toch is deze indrukwekkende film zo verschrikkelijk realistisch dat je murwgeslagen de zaal uitkomt.
Op 29 januari 2024 rinkelt de telefoon bij de Rode Halve Maan in de Palestijnse stad Ramallah, op de Westelijke Jordaanoever. Uit de noodoproep blijkt dat een zesjarige meisje vastzit in een auto in Gaza, midden in een vuurgevecht. Haar familieleden in de auto zijn doorzeefd met kogels. Zelf is ze gewond, als enige overlevende, en ze smeekt om haar te komen halen. Er staat een ambulance klaar, die in 8 minuten ter plaatse zou kunnen zijn, maar die kan alleen vertrekken als het Israëlisch leger groen licht geeft. Kostbare tijd tikt weg, en de stem van het meisje klinkt steeds schrijnender.
De Oscargenomineerde Tunesische regisseuse Kaouther Ben Hania maakt een radicale keuze bij de verfilming van de laatste uren van Hind Rajab (want zoals helaas bekend, is deze misselijkmakende tragedie fataal afgelopen). Ben Hania voert een claustrofobische reconstructie op van de afschuwelijke stress en frustratie in het callcenter van de Rode Halve Maan, op basis van authentieke geluidsopnames met de stem van het meisje. Het is een kinderstem vol eenzame wanhoop; na afloop van de film krijg je ze nooit meer uit je hoofd. Met ingehouden adem, bijtend op je onderlip, zit je met groeiende verontwaardiging te kijken hoe de filmmaakster authentieke gsm-beelden van die noodlottige dag bijna choreografisch de plaats laat innemen van de acteurs. Het is een confronterend portaal tussen cinema en realiteit, een techniek waarmee Ben Hania ook al experimenteerde in haar documentaire Four Daughters uit 2023. The Voice of Hind Rajab is buitengewoon sterk, maar de filmervaring is op het randje van ondraaglijk. Wij waren er echt overstuur van.
Tekst: Herbert De Paepe