Nieuw in de cinema: 'Rental Family'
De Japanse filmmaakster Mitsuyo Miyazaki laat zich kortweg Hikari noemen. Japans-Amerikaanse filmmaakster is eigenlijk correcter, want Hikari kwam als zeventienjarige uitwisselingsstudent naar de VS en bleef aan die kant van de oceaan plakken. Rental Family is haar tweede langspeelfilm.
Een alleenstaande Amerikaanse acteur (Brendan Fraser) woont, zeven jaar nadat hij in een succesvolle Japanse tandpastacommercial heeft gespeeld, nog altijd in Tokio. Daar krijgt hij een job in een firma die acteurs uitstuurt om stand-in familie of gezelschap te spelen. Het faken van affectie dwingt hem het gebrek aan authenticiteit in zijn eigen leven onder ogen te zien.
Origineel kan je Rental Family bepaald niet noemen. In juli vorig jaar liep bij ons nog de Oostenrijkse komedie Peacock in de zalen, met krek hetzelfde thema. Dat zal wel toeval zijn, maar het doorslagje dat Hikari's film wil wezen van Lost in Translation - melancholische Amerikaanse derderangsacteur gaat op zoek naar zichzelf in Tokio - ligt er vingerdik op. Het meesterwerk van Sofia Coppola is echter honderd keer beter dan deze suikerige prent, die irritant binnen de emotionele lijntjes kleurt. Voor een film die gaat over authenticiteit, is deze wel heel erg... tja... artificieel. Het ziet er allemaal beeldig herfstig uit en het gaat erin als koek, maar elke scène in Rental Family is mierzoet voorgekauwd en ontdaan van elk weerhaakje. Dat geldt ook voor Brendan Fraser, die wel een menselijke puppy lijkt met zijn meticuleus ingestudeerde gelaatstrekjes. Nee, als je een mooie film wil zien over de zachtere kant van Tokio, stream liever het superieure Perfect Days van Wim Wenders.
Tekst: Herbert De Paepe