Nieuw in de cinema: 'Marty Supreme'
In 2024 gingen de filmmakende broers Josh en Benny Safdie elk hun eigen weg. Toeval of niet: beide regisseurs kozen in hun eerste soloproject voor een sportdrama. Benny castte vorig jaar The Rock in de uitstekende worstelfilm The Smashing Machine. Toch wordt hij nu overklast door zijn broer Josh, want diens pingpongprent Marty Supreme is nog tien keer beter.
Nu ja, pingpongprent... Hoewel Marty Supreme losjes is gebaseerd op het leven van tafeltenniskampioen Marty Reisman, is de film meer dan een sportbiopic. Véél meer zelfs. Marty Supreme is een verrukkelijke, tweeënhalf uur durende cinema-rollercoaster over verschroeiende ambitie die leidt tot gewetenloze manipulatie en narcistisch opportunisme. Marty gebruikt schromeloos zijn omgeving om zijn doel te bereiken. Hij wil winnen, en daarvoor moet alles en iedereen wijken. Maar wat een duivels entertainend filmspektakel levert dat immoreel gedrag op!
Marty Mauser zal een carrièrebepalende rol blijken voor Timothée Chalamet. Dat Chalamet de beste acteur van zijn generatie is, had Felix van Groeningen acht jaar geleden al door, toen hij hem castte als junkie in Beautiful Boy. Wat hij presteert in Marty Supreme, is van een astronomisch niveau. Chalamet zuigt je naar het scherm met een intensiteit die we alleen nog maar bij de allergrootsten hadden gezien - denk aan De Niro, Pacino, Brando of Nicholson in hun hoogdagen. Hij acteert zo goed dat hij zijn medespelers mee optilt, en dat is een wel heel bijzonder gezelschap. Safdie plaatst vol zelfvertrouwen een ervaren diva als Gwyneth Paltrow naast ongebruikelijke castingkeuzes als zakenman en tv-persoonlijkheid Kevin O'Leary, rapper Tyler 'The Creator' Okonma, veteraan-filmmaker Abel Ferrara, schrijver-journalist Larry 'Ratso' Sloman en content creator Luke 'FatrickEwing' Manley. Het is een wonderlijk, heerlijk allegaartje, dat bijna miraculeus goed functioneert.
De film - die zich grotendeels afspeelt in het New York van de jaren vijftig - ziet er ook geweldig uit: smerig, doorleefd en authentiek. Bovendien zit het script (van Safdie en Ronald Bronstein) tjokvol inktzwarte joodse humor, wat smullen is. Ten slotte is er het razende tempo, dat ons deed zinderen als het nerveuzere werk van Scorsese, of recenter de voortdenderende lawine van Sean Bakers Anora. De uitzinnige, bijna absurde scènes met de badkuip en Abel Ferrara's bloedhond hadden zelfs een geschrapte verhaallijn uit Pulp Fiction kunnen zijn. Kortom, er is zoveel om van te genieten in deze loepzuivere brok cinema. Wie maalt er dan nog om een rondje pingpong?
Tekst: Herbert De Paepe