Nieuw in de cinema: 'Dreams'
Dreams van regisseur Michel Franco is een Mexicaans-Amerikaans migratiedrama dat stevig verankerd zit in de actualiteit. Alvorens de eerste betweter uit intellectuele luiheid het hopeloos uitgeholde woord urgent laat vallen: een hoge actualiteitsfactor maakt daarom nog geen goede film.
In Dreams (niet te verwarren met de gelijknamige Noorse prent uit 2024) speelt Jessica Chastain de dochter van een steenrijke filantroop uit San Francisco. Met het geld van haar vader beheert ze een project in Mexico dat jongeren de kans geeft om balletlessen te volgen. Wanneer ze een relatie begint met een veel jongere Mexicaanse danser, volgt de kroniek van een aangekondigde etnische crash.
Michel Franco, zelf Mexicaan, steekt zijn cynisch pessimisme over de migratiecrisis en de gespannen relatie tussen Amerikanen en Mexicanen niet onder stoelen of banken. Hoewel de centrale relatie tussen de protagonisten knettert van de erotische spanning, is dit een ijskoude, bijna klinische film. Engagement en empathie blijken pamflettaire emoties die worden verscheurd zodra de 'ander' te dichtbij komt. Soms schiet Franco daarbij raak - het personage van Chastain is kregelig wanneer haar loverboy Spaans spreekt tegen een ober, maar doet zelf niet de minste moeite om ook maar een paar woorden van die taal te leren voor haar werk - maar uiteindelijk wordt de plot voorspelbaar en karikaturaal. De visuele verpakking in een decor vol architectuur, glamour en dans (hoofdrolspeler Isaac Hernández geeft zelf een paar indrukwekkende pirouettes en pliés ten beste) is oogstrelend, maar maakt het verhaal nog afstandelijker dan het al was.
Er volgen wellicht nog meer films waarin ICE-agenten raids uitvoeren in kogelvrije vesten. Hopelijk zullen die relevanter zijn dan deze onverkwikkelijke Dreams.
Tekst: Herbert De Paepe