Nieuw in de cinema: 'Urchin'

Urchin, het regiedebuut van de Engelse acteur en filmmaker Harris Dickinson, heeft vorige herfst al wat stof doen opwaaien in onze contreien als slotfilm van Film Fest Gent. Nu kan je deze opmerkelijke prent ook in de reguliere zalen gaan bekijken.

Over stof opwaaien gesproken: Harris Dickinson ken je van zijn beruchte rol als een stagiair die een kinky seksuele relatie begint met de veel oudere Nicole Kidman in Babygirl. In zijn eigen film Urchin speelt hij een bescheiden bijrol als een Londense straatjunkie uit de entourage van het hoofdpersonage Mike. Die is ook dakloos, en wanneer ze vechtend over het trottoir rollen, komt een toevallige voorbijganger tussenbeide. Die deelt in de klappen en wordt bestolen, waarna Mike in de gevangenis belandt. Na zijn vrijlating probeert hij zijn leven weer op de rails te krijgen, een pijnlijk proces van vallen en opstaan, een gedoemd geschipper tussen hoop en wanhoop.

Urchin haakt zijn wagon aan de locomotief van de Britse sociale cinema van Ken Loach, Mike Leigh, Andrea Arnold en Shane Meadows, maar vindt meteen een eigen stem. Hij voegt een vleugje surrealisme toe aan het gritty realisme, wat niet altijd even goed werkt (de eindsequens is weinig geïnspireerd), maar in zijn beste momenten een extra dimensie geeft aan het verhaal. De film wordt gedragen door Frank Dillane, die eigenlijk veel te knap is voor deze rol - dakloze junkies zien er doorgaans allesbehalve uit als een rockster - maar zo goed speelt dat je hem desondanks volledig gelooft. Urchin is geen hopeloze opeenstapeling van marginale miserie, maar een eerlijke, open kijk in de psyche van een jongeman aan de zelfkant van de maatschappij, op zoek naar zijn eigenwaarde.

Tekst: Herbert De Paepe