Nieuw in de cinema: 'Silent Friend'

Als na tweeënhalf uur bij de aftiteling van een film een waslijst planten als figuranten wordt opgesomd terwijl Blixa Bargeld een verschroeiend lied van Goethe zingt, dan weet je dat je iets bijzonders hebt gezien. Silent Friend is voer voor fijnproevers.

In de oude botanische tuin van de universiteit van Marburg in Duitsland staat sinds 1832 een Japanse notenboom. Deze stille vriend wordt door de Hongaarse filmmaakster Ildikó Enyedi (On Body and Soul) gebruikt als ankerpunt om verhalen te vertellen in drie verschillende tijdperken. In 1908 schrijft een ambitieuze jonge vrouw zich als eerste vrouwelijke studente in aan de universiteit. Anno 1972 broedt aan dezelfde unief de revolte, tegen de achtergrond van een idyllische romance. En in de lockdown van 2020 doet een gestrande Chinese gastprofessor (Tony Leung in zijn eerste Europese rol) experimenten om het bewustzijn van de ginkgo te meten, zeer tegen de zin van een norse conciërge.

De drie verhalen hebben elk een eigen beeldtaal (van prachtig zwart-wit tot weelderige seizoenskleuren) en zijn door elkaar gemonteerd. Ze vertonen raakpunten, maar de echte rode draad in het narratief is - nou ja - seks, maar dan op academische wijze. Verwacht geen studentikoos gerampetamp, maar intellectuele parallellen tussen stamper, meeldraden en bandeloze promiscuïteit, om maar iets te zeggen.

Silent Friend is nu ook weer geen triomf over de hele lijn. Het deel dat zich afspeelt in de seventies is niet erg geïnspireerd en beduidend zwakker dan de rest. Maar dan nog blijven er twee volle uren zuiver filmgenot over.

Tekst: Herbert De Paepe