Nieuw in de cinema: 'The End of Oak Street'

Een doorsnee gezin in een onbestemd suburbia in de Amerikaanse Midwest in het kleurrijke jaar 1982, komt na een bizarre lichtstorm in een soort parallel universum terecht. Plots duiken in de wijk hongerige dino's en andere prehistorische monsters op. Wat is er aan de hand, en belangrijker nog: hoe zullen ze deze invasie overleven?

In de vroege jaren tachtig moet er iets magisch in de lucht gehangen hebben, want The End of Oak Street is al de zoveelste recente productie die zich in dat tijdperk afspeelt (denk maar aan Super 8, It, Bumblebee en natuurlijk Stranger Things). Naast pure nostalgie heeft dat twee redenen. Ten eerste hoef je als scenarist geen rekening te houden met narratief vervelende moderniteiten als gsm's en mag je je film al na honderd luttele minuten afronden. Ten tweede wil zowat elke filmmaker nog altijd de nieuwe Spielberg worden, en die maakte in de vroege eighties zijn meest magische films. Dit fenomeen komt vaak geforceerd over, maar in deze film werkt het. De knipogen naar E.T. en zelfs Back to the Future toverden een brede grijns op ons gezicht. De grootste verdienste van de makers van The End of Oak Street is echter dat ze alles wat de sequels fout hebben gedaan sinds de originele Jurassic Park uit 1993 met verve rechtzetten, zowel qua griezel, actie als humor. Ga kijken, want het is dolle pret.

Tekst: Herbert De Paepe