Nieuw in de cinema: 'Coward'

Na zijn hits Girl en Close duikt de Gentse regisseur Lukas Dhont een eeuw terug in de tijd, want zijn nieuwe film Coward speelt zich af in een soldatentroep tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Achter het loopgravenfront zet de flamboyante acteur Francis een revue op poten om het moreel van de troepen op te krikken. Pierre, een schuchtere boerenzoon, werkt eraan mee achter de schermen. In de coulissen ontluikt iets moois tussen de twee jongemannen, maar in dat duistere tijdperk was uit de kast komen zo goed als onmogelijk...

Het is met gezonde tegenzin dat we de party pooper komen uithangen, want wij vonden Girl en Close meesterlijke films, maar met Coward slaat Dhont de bal schromelijk mis. Je krijgt al snel een bruin vermoeden dat de Eerste Wereldoorlog hem eigenlijk geen bal interesseert. De loopgraven zijn niet meer dan een decor dat hij in zijn persoonlijke esthetiek wringt, als pseudo-zwaarwichtige achtergrond bij een smachtend verhaal over een onmogelijke liefde. Die tweespalt is noch relevant, noch gevoelig, maar juist behoorlijk cynisch. De grote soeplepels homo-erotiek die Dhont over de soldaten heen kiepert, is niet meer dan wishful thinking van de filmmaker, die zich verliest in de ene lange muzikale theaterscène na de andere, tot het bijna cringe wordt. Er zit ook een nevenplot in over een jonge vader wiens kind wordt geboren terwijl hij aan het front zit, maar die is ronduit slordig uitgewerkt. Het ingetogen eindspel - de oorlog is dan gelukkig voorbij - is wel sterk, maar wij hadden al lang afgehaakt.

Tekst: Herbert De Paepe