9 Songs
Kubrick, Bertolucci en Zeffirelli droomden ervan, Michael Winterbottom deed het: een chique, kunstige seksfilm draaien waarin de acteurs het ook écht met elkaar doen. De Brit Winterbottom is dan ook niet voor één gat te vangen
(ok, dit was de eerste en enige flauwe woordspeling van deze recensie, beloofd!)
Winterbottom heeft elke filmstijl wel eens uitgeprobeerd: van rauw oorlogsdrama (Welcome to Sarajevo) over kostuumdrama (Jude) tot arty sciencefiction (Code 46), Winterbottom wil van alles eens geproefd hebben. In 9 songs maakt hij een kort maar hevig verslag van de stormachtige relatie tussen een 30-jarige Brit en een 21-jarige wilde Amerikaanse studente die in Londen verblijft. Ze brengen hun dagen door met naar rockconcerten gaan (vandaar de negen songs), coke snuiven en... neuken. Het minste wat je van de hoofdacteurs (en enige acteurs eigenlijk) kunt zeggen, is dat ze bijzonder ongegeneerd opgaan in al die activiteiten. Tijdens een lange vlucht over Antarctica blikt Matt terug op zijn losbandige weken met Lisa. Hun gevrij wordt complexloos en mooi in beeld gebracht, zodat het nauwelijks doet opkijken dat je voor één keer ook actieve geslachtsorganen te zien krijgt. Het lijkt allemaal erg natuurlijk en - tja- herkenbaar. Als portret van een lichamelijke relatie kan je deze 9 songs alleen maar geslaagd noemen. Wat dan weer niet kan worden gezegd van de 9 concerten die ze bezoeken. Wie wil er nu naar de fucking Von Bondies gaan kijken als je kan liggen rollebollen?
(JC)