Daft Punk: Human after all

Wij zijn ook maar mensen! Het Franse duo Thomas Bangalter en Guy Manuel lijkt zich al op voorhand te verontschuldigen voor wat je zal horen. Dit derde album werd op te weinig weken ingeblikt, en we vrezen dat je het eraan kan horen.


Toen Daft Punk in ’97 debuteerde met Homework, steeg alles wat enigszins dancete en Frans was maandenlang de gelouterde dancehemel in. Ook wij konden ‘Around the world’, ’Burnin’’ of ‘Rollin & scratchin’’ goed smaken, het verfriste, gaf adem. Met ‘Harder, better, faster, stronger’, maar vooral ‘One more time’ tekenden ze voor een massale meestamper via hun tweede Discovery, en toch had je hier al een beetje het gevoel dat de routine er inzat, weinig echte durf, weinig spontane verbazing.

Met dit derde studioalbum horen wij precies twee man die het (even?) beu zijn. Wij hebben al vanaf de eerste luisterbeurt vrij vlug en vlot van track naar track geknopt om iets leuks, moois, wilds, grappigs te horen, maar eindigden vliegensvlug opnieuw bij titeltrack en aftrapper/knapper van de plaat. ‘Robotrock’ kan nog net doen swingen en ook ‘Television rules the nation’ boeit een beetje, maar verder is dit jammer genoeg een kneusje van een plaat. Recyclagerock en dandydance van heren waar je nochtans straffer van zou verwachten. Maar ongetwijfeld halen ze er toch wel weer twee dikke hits uit.

Het valt te hopen dat wij dat dan blijven slikken. Nee, de Franse dance-revolutie ligt even in bed met dj Marianne. Hopelijk geeft dat potje ravottenstoeisel hen de nodige pep om er volgende keer weer een beest van een vierde plaat van te maken, want Punk’s not dead!

(LAD)