De zonen van de wolvin 1: De wolvin van Mars

Een nieuwe 'Polyptiek'-reeks, dat staat bij Le Lombard garant voor een afgeronde serie in vijf delen. Eerlijk gezegd zal 'De zonen van de wolvin' er kwalitatief stukken op moeten vooruitgaan willen wij het uithouden tot en met deel vijf
, want hoewel het basisgegeven niet slecht is, is de uitwerking van dit eerste album houteriger dan de kont van Pinocchio. Bedenker van dit stroeve polyptiek is Patrick Weber, royalty watcher voor de RTBF en in z'n vrije tijd auteur van historische detectiveromans. Een kenner van het verleden dus, en dat blijkt ook uit De wolvin van Mars. Een Turijnse archeologiestudent ontdekt een vreemd embleem op een beeld van Julius Caesar in de kelders van een museum in Rome. Op de Spaanse Trappen ontmoet hij een meisje dat hetzelfde embleem - een wolf met een zwaard tussen z'n tanden - rond haar hals draagt. Ze belanden samen in bed, en wanneer onze student wakker wordt, blijkt hij teletijdmachinegewijs te zijn overgeflitst naar het antieke Rome ten tijde van het complot tegen Caesar. Onze montere jongeman laat het niet aan z'n hart komen, geeft blijk van een wonderlijk vermogen tot integratie en komt vrijwel meteen een geheime wolvensekte op het spoor.

Geef toe, het klinkt als iets wat je wil lezen, maar helaas heeft Weber niet veel kaas gegeten van dialogen schrijven en is hij niet vies van irritante toevalligheden en onwaarschijnlijke deus-ex-machina's. Dat de 24-jarige Spaanse tekenaar Fernando Pasarin vlakke, zielloze tekeningen à la Jacques Martin maakt en in de decors het oude Rome verneukt tot wat inspiratieloze, met de meetlat getrokken lijntjes, helpt natuurlijk ook niet. Een mens zou er nu al heimwee naar 'Murena' van krijgen. Alsjemenou, nooit gedacht dat we dat nog zouden beweren over een strip van Jean Dufaux!

(HDP)