Marzi 1: Karpertje

Tja, iedere jonge immigrante in Frankrijk die van strips houdt, zou natuurlijk graag Marjane Satrapi heten. Zo ook de Poolse Marzena Sowa, wiens ontmoeting met striptekenaar Sylvain Savoia ('Al'Togo') de korte 'Marzi'-verhaaltjes opleverde. Recept: vertel anekdotes uit je kindertijd in een totalitair regime.
 Satrapi had al bewezen dat het werkt: diens herinneringen aan een turbulente jeugd in het Iran van de islamitische revolutie sloegen in als een bom. Persepolis heeft volkomen terecht een plaats gekregen in de geschiedenis van het beeldverhaal, een geheide klassieker. Zou Marzena hetzelfde kunnen doen, maar dan met het communistische Polen van de grauwe jaren '80? Daar moeten we helaas ontkennend op antwoorden. Marzi's flardjes kinderlief en -leed zijn banaal en oninteressant, worden flauw en mak verteld en kunnen zelfs iemand met oprechte belangstelling voor het onderwerp nauwelijks boeien. Ze heeft eigenlijk niets te vertellen, en Savoia staat voor de onmogelijke opdracht daar striptechnisch toch iets van te bakken. Het mislukt. Waarmee weer eens is bewezen hoe moeilijk dit genre is, en hoe pijnlijk je je eraan kunt vertillen. Ons respect voor Marjane Satrapi is er alleen nog maar groter door geworden: wat zij heeft gepresteerd, doet niemand haar na. Persepolis rules!

 

(HDP)