Ed Harcourt: From every sphere

Meneer Harcourt debuteerde in 2001 met het adembenemende Here be monsters. Eindelijk nog eens een singer-songwriter de naam waardig, dachten we. Hij was pas 23. Met From every sphere treed Harcourt binnen in het rijk van de groten.

 Velen voelen zich geroepen om hun hart te bloeden te leggen op een zuiver witte tafel. Velen zien hun diepste gevoelens dan ook aan morzels gereten, hun eigen leven en bloed klefklevend stollend terug hun bek in. Harcourt legt zijn hart daar en wij kijken, luisteren en voelen mee. Afblijven!

Hij heeft de gave van de echte romanticus, de verteller zoals zijn helden Auster, Burton, Waits, Salinger of de broers Grimm dat hebben. Dit album baadt in zijn krijsende terugblik op zijn verloren vriendin. Hij draagt zijn verlies waardig, maar met opengeklauwde borstkas. 'The birds will sing for us but we all die in the end' treft dat mooi, of in 'Watching the sun come up'. 'Undertaker Strut' is heel Waits/Burton-esk, vol van dat donkere vertelsel- gevoel. Of het zwarte slaapliedje in het bed van Ed in 'Fireflies take flight', vol duivels, wolven en slangen. Steeds ingetogen en heel verfijnd melodieus bemusiceerd met piano, mondharmonica, orgeltje, klokjes. Het perfecte klankdecor voor de songs tussen rokerige bar, jazz en gezongen gedicht in. Zoals hij zelf zegt ' ik geef alles wat ik heb, ik ben gelukkig als ik mijn hart uit mijn lijf speel aan de piano'. Wie dit niet goed vindt is een ijsblok. Wij houden van de man.