Robbedoes en Kwabbernoot 48: De man die niet wil sterven

Oef, wat een opluchting. Nadat Munuera en Morvan, het nieuwe Robbedoes-team, vorig jaar hun start schromelijk hadden gemist met het mislukte album Parijs onder de Seine, nemen ze nu glansrijk revanche met De man die niet wil sterven, een uitstekende, spannende, verrassende én grappige Robbedoes.
 Kortom, alles wat we van de reeks verwachtten, en meer. Laten we Parijs onder de Seine gewoon voor eeuwig bestoffen op onze boekenplank en beschouwen we dit dan maar als de échte start van de Robbedoes van de 21ste eeuw? Er zal niet veel anders opzitten.

Waarom is dit album wel geslaagd? Omdat Morvan is gaan putten uit de rijke collectie van 46 albums die voor hem kwamen, daar genoeg elementen heeft uitgeplukt om de puristen niet voor het hoofd te stoten en toch een heel eigen inbreng in het verhaal heeft gepompt om er geen anachronisme van te maken. Dat is dansen op de slappe koord, maar deze keer is-ie er niet afgetuimeld. Het opnieuw tot leven wekken van Kwabbernoots oom die al sinds De Erfgenamen onder de zoden lag, is gewaagd maar geslaagd. Een vleugje fantastiek heeft het ook altijd goed gedaan in de betere Robbedoesverhalen, maar dat moet je weten te doseren. Ook hier: geslaagd. Er zit schwung in het verhaal, het wérkt gewoonweg. En wat ook geestig is: er zit een erg leuke running gag in: de twee mannetjesputters van de boosaardige neef Wiebeling gaan telkens in het heetst van de strijd onderhandelen over hun vakbondseisen, wat erg grappig is. Verder vermoeden we ook dat de auteurs onderweg niet al te veel hebben moeten bijsturen, wat in het vorige album wel eens tot ronduit lelijke bladindelingen heeft geleid. Het draaiboek is prima deze keer, en Munuera heeft de overbekende figuurtjes al stukken beter in de vingers. Hij is nog steeds een beetje al te dol op overdreven perspectieftrucjes, maar dat willen we hem graag vergeven. De magie van Robbedoes en Kwabbernoot, die onze jeugd mee heeft gekleurd, is terug. Joepie!

(HDP)