The Curse of the Were-Rabbit starring Wallace and Gromit
Aan wie nog treurt dat we dit najaar geen Pixar-film krijgen voorgeschoteld:
cheer the fuck up. Niet alleen speelt vanaf volgende week de schitterende Tim Burton-animatiefilm
Corpse Bride in de zalen, maar vandaag wordt een zelfs nóg grappiger stop motion-film op het filmpubliek losgelaten. Na vijf jaar monnikenwerk lanceren de kleipoppetjesgenieën van Aardman een nieuwe, avondvullende 'Wallace and Gromit'-film.
The Curse of the Were-Rabbit is een onbedaarlijk komisch festijn dat zelfs het onvergetelijke
Chicken Run moeiteloos achter zich laat. Wallace en Gromit, de kaas etende uitvinder en z'n hond, hebben een bedrijfje opgericht dat 's nachts konijnen en ander
fluffy ongedierte op inventieve en humane wijze uit de tuintjes plukt van kwekers die zich voorbereiden op de jaarlijkse verkiezing van de dikste groente. Het loopt echter mis bij een experiment met een konijnen-brainwashmachine (een van de tientallen wonderlijk inventieve uitvindingen in deze film), zodat Wallace en het proefkonijn in kwestie - net als in
The Fly - onderling genen gaan uitwisselen. Zo geschiedt het dat Wallace elke nacht bij maanlicht verandert in... de
Weerhaas, een reusachtig, alles opvretend monsterkonijn. Dit verhaal, dat mild verwijst naar de gevaren van genetische manipulatie, maar daar zeker geen vermanend vingertje bij heft, is de aanleiding voor een waar spervuur van verrukkelijke grappen en sublieme gags, zowel visueel als tekstueel. Ga zeker de Engelse versie bekijken, er zitten minstens vijfentwintig geweldig geslaagde (en volstrekt onvertaalbare) woordspelingen in. De virtuozen van Aardman laten zich volledig gaan: Nick Park en de zijnen nemen een loopje met horrorfilmclichés, zorgen voor visueel vuurwerk en hebben zoveel knipoogjes in hun prent gestoken dat je bijna ogen te kort hebt. Dit is veruit de grappigste film van het jaar: wij zijn normaal gezien geen lachebekken in de filmzaal, maar bij dit humorfeest hebben we het verschillende keren luidop uitgegierd.
(JC)