Asterix 33: Het geheime wapen

Bon, we hebben inmiddels allemaal de langverwachte nieuwe Asterix gelezen en we zijn het er met z'n allen roerend over eens: het is een verschrikking. Er hangt een ufo boven het Gallische dorpje, er komt een paars ruimtemannetje op bezoek, er vliegen supermannen door het eerste-eeuwse zwerk, mangacyborgs dalen neer, het is gewoon te erg voor woorden.
 De totale verkrachting van alles waar Asterix voor staat. Op een bepaald moment zegt Panoramix: "Droom ik nu, of is dit een nachtmerrie?" Our thoughts exactly. Als dit album niet gemaakt was geweest door Uderzo, maar door een opvolger, dan zou die afgelopen weekend wellicht publiekelijk gelyncht zijn. En terecht! Maar er komt geen opvolger, dat heeft Uderzo klaar en duidelijk gezegd op de Asterix-festiviteiten van eind september in Brussel. De halve wereldpers was daarop afgekomen en werd met een kluitje in het riet gestuurd. Uderzo beantwoordde met de glimlach alle vragen over zijn voorbije carrière, maar wanneer naar het nieuwe album werd gehengeld, hield hij de lippen stijf op elkaar. De titel en de cover, meer kregen we niet. Op 14 oktober is duidelijk geworden waarom. Als dit album zou zijn uitgedeeld geweest op de grote persconferentie van 22 september, zouden de journalisten vol afgrijzen met eigen ogen hebben kunnen zien wat voor rotzooi Uderzo had afgescheiden, en was het grote Asterix-feest geheid uitgedraaid op een complete ramp, door de negatieve pers. Puur marketinggewijs waren de gebeurtenissen van september dus een laffe meesterzet: de kranten en boekjes hebben wekenlang vol respectvolle interviews en Asterix-bijlagen gestaan. Iedereen is er met open ogen ingetuind. Wij eveneens, we bekennen schuld. Ook in het volgende Guido Magazine vind je zo'n Uderzo-interview dat tijdens dat bizarre weekend in Brussel is afgenomen. Rest nog de vraag: hoe is het zover kunnen komen? Beseft de 78-jarige tekenaar van wat ooit het grappigste aller stripverhalen is geweest dan niet wat hij heeft aangericht? Volgens ons beseft hij dat maar al te goed. Hij weet dat dit waarschijnlijk z'n laatste album is, en door die cartoonfiguurtjes uit de ruimte te introduceren, probeert hij op de valreep de allerjongste striplezertjes voor zich te winnen, de kinderen van 6 tot 8 jaar. Als die door Het geheime wapen Asterix ontdekken, zullen ze misschien ook de andere 32 albums willen lezen. Vele miljoenen maal kassa! En wij, de volwassen striplezers? Fuck ons, wij hebben toch allang alle Asterixen in huis, aan ons valt niets meer te verdienen. Wij werden gepaaid met een inhoudsloos champagnefeest en een lamme tentoonstelling in Brussel en kunnen verder vierkant de pot op. Zo cynisch is de marketingfabriek achter Asterix dus geworden. Op het einde van Het geheime wapen zorgt het wezentje Toon Toen ervoor dat de Galliërs dit absurde avontuur voor altijd vergeten. Helaas zal dat bij ons niet lukken.

(HDP)

Klik hier voor ons interview met Uderzo