Starsailor: On the outside

‘Lullaby’, ‘Good souls’, ‘Silence is easy’ en vooral ‘Four to the floor’. Starsailor heeft zich op minder albums dan hits al een reputatie van vlotte hitfabriek bijeen gemusiceerd. Engelse bands worden vaak kapot gemaakt en geschreven voor ze volwassen zijn. Maar Starsailor is een vluggroeier, de nieuwe hits komen er nú.
 Want met ‘In the crossfire’ kan je er meteen al niet meer omheen, de hit is er opnieuw. En terwijl je Starsailor makkelijk als zomaar weer een Engels groepje kan brandmerken, moet er toch meer aan hun succes schatplichtig zijn dan mooie ogen, gepushte airplay en een geslepen manager? Laten we dan maar voorzichtig aftasten met ‘I don’t know’. Dat heel subtiel start, bijna een jonge broer van David Eugene Edwards van Sixteen Horsepower, zachte brave dreiging,   heel eventjes. Tot James Walsh zijn getormenteerde zielenkast openzwaait en je al gauw vergaat in inhoudsloze bombast. Pas op, de jongeman kan zingen, maar poneert hier terecht ‘I don’t know what love is’, een pijnlijke waarheid die een bloedrode lijn door zowat elke song klieft. Hij zingt er wel over, maar je kan het niet echt geloven, Walsh klinkt te jong, te onervaren, neemt te veel hartelijk hooi op zijn vork. Het gevoel dat het voor Starsailor eigenlijk allemaal te vlug aan het gaan is, blijft kleven. Rijpheid die wijs zou wegsturen van puberdilemma's zou zo’n deugd doen. Dan veel liever het afscheid van ‘Jeremiah’, waar je de nachtelijke koplampen op zijn dode lijf bijna voelt aandonderen en de nagels wél net goed om het hart klemmen. In alle kalmte, geen duizend violen, lamenterende piano en ontploffende snaren nodig.

(LAD)