Proof

Eigenlijk hebben we een rothekel aan zowat alle films van John Madden (Mrs Brown, Shakespeare in Love, Captain Corelli's Mandolin...) en daar heeft zijn nieuwste prent geen verandering in gebracht. Proof is een vermoeiende praatfilm over de dochter van een geniale wiskundige die na een wetenschappelijke blitzcarrière in de psychiatrie terechtkomt.
 Na de dood van haar vader begint ze zich zelf zorgen te maken: hoeveel van paps z'n mentale ziekte is erfelijk, en hoeveel van z'n genie? En zijn gekte en genialiteit eigenlijk geen twee kanten van dezelfde medaille? Best een interessant uitgangspunt is dat; David Auburn schreef er een toneelstuk over en won er de Pulitzerprijs mee. John Madden strikte Gwyneth Paltrow voor dat stuk, en trok ermee naar het Londense West End, mét succes. Helaas blijft hij voor de filmversie steken in dat artificieel theatrale, zonder er iets aan toe te voegen. Dit is geen film, dit is een toneelstuk waar een camera is op gericht. Dat Gwyneth Paltrow uitstekend acteert zal niemand betwisten, maar dat maakt Proof er geen zak interessanter op. Mensen die honderd minuten lang hysterisch doen over een wiskundig bewijs? Allow us to be very, very bored!

 

 (JC)