Rise and Fall: Into Oblivion

Een minimum van twee à drie shows per week terwijl je ook nog je dayjob hebt. Een Gentse band die half Europa doorracet om toch maar die ene show in dat ene dorp te kunnen spelen. Dezelfde nacht nog met een gemangeld lijf en kleine oogjes de marteltocht naar het thuisfront. Voor de fans. Fulltime toewijding. Welkom bij Rise and Fall
, tot vandaag nog steeds de beste exponent van wat er in de Belgische hardcore/punkmetal keihard leeft en bovendien net getekend bij het hoogste wat voor hen in de kast lag: Deathwish, ofwel de thuisstal van hardcorelegende Converge. Zanger Dossche scheurt meteen zijn stembanden door je lijf, de drums ontploffen, de gitaar raast, de bas klauwt, opwarmen, binnenstormen met de hypocrietentirade tegen de ‘Forked tongues’. Huichelaars opgelet, tong in je muil en zwijgen, beschaamd off fucken! Rise and Fall huwt pure muzikale oerkracht met verfijning, hun tracks zijn nooit makkelijk boertig, knal klankbom en wegwezen. ‘Failure’ is hardcore, is punkmetal, dan loom, dan een venijnige metalsnok, een diep dreigende brulkreun, klankpauze, snelheidswissels en een verslavende drive. ‘How far down is down?’ Dieper krijg je het niet. Nog strakker en vuiler dan voorganger Hellmouth,gemixt door Kurt Ballou van Converge en geproducet door Vincent Tetaert van die andere Belgische band, Amen Ra. Boordevol doorzielde overtuiging, liefde voor de scene, muziek. Adem happen kan je pas bij het desolaat weidse klanklandschap van het instrumentale ‘Ruins’ maar dan is Into Oblivion al in je oren gekerfd, om nooit meer te vergeten. Life ain’t no Beach Boys records, kids!

 

(LAD)