Moby: The very best of

Een haarloze, sla etende, muzikaal als de wind zo labiele, neurotische nerd die in zijn appartementje nog duizenden onuitgegeven songs bewaakt? Freak!
 ‘Go’ was een van de startsignalen van echte dansmuziek, dreigende Laura Palmer en techno-ijlte. ‘Feeling so real’ was ons begin van jungle/drum&bass, en in 2006 niet minder een laaiende feestbom dan in ’94. De wilde haren weg en zoeken bij de black roots: ‘Natural blues’, miserie met de heer en zweefte. Van Jennifer Price’s ‘Lord don’t leave me’ krijgen we nog altijd een aangename rugrilling, breekbaar zacht. James Bond een van je beste? Die zien we als grap, maar ‘New York,New York’ hoort hier écht niet thuis. Het patent voor dromerige piano, zweverigheid, breekbaarheid, ‘Procelain’. Dé feelgoodsongs blijven nog wel een tijdje van Moby, een best of met een drietal onverlaten die konden wisselen met betere, is nog meer dan netjes. Jammer dat Moobster ‘Hymn’ wegliet, pure trance die iedereen de wolkjes in voert, maar verder een zachte plets op zijn vleespet voor de mooie moeite. Set it up dj!

 (LAD)