Alleen 2: De meester van de messen

De enige vrees die we na het uitstekende eerste album van 'Alleen' hadden, was dat de spanning te snel verbroken zou worden door een teleurstellende verklaring van de voorgelegde mysteries. Na het lezen van deel twee kunnen we je echter met rooie oortjes melden: 'Alleen' is geen toevalstreffer, het is écht een moderne klassieker in wording.
  Het verhaal van de kinderen die moeten zien te overleven in een lege stad waaruit alle volwassenen zijn verdwenen, is fascinerend, heel knap uitgewerkt, ondraaglijk spannend en tintelend mysterieus. Als er in de recente stripgeschiedenis een heuse pageturner is gemaakt, dan is dit 'm wel. In het tweede deel, waarin de kinderen hun intrek hebben genomen in een leeg luxehotel, blijkt dat ze toch niet zo alleen zijn als ze dachten. Een ijzingwekkend griezelige figuur heeft het op hun leven gemunt. Met De meester van de messen brengen Gazzotti en Vehlmann een geslaagde ode aan horrorklassiekers als The Shining en Nightmare on Elm Street , maar tegelijk kan je dit verhaal op een hoger niveau lezen. En wat merk je dan? Dat de auteurs relevante dingen te zeggen hebben over actuele onderwerpen, zoals zinloos geweld (je kan er een allegorie in zien voor de problematiek van de kindsoldaten, als je wil), isolatie van verwaarloosde kinderen in de verkillende grootstad (de link met de zaak Joe Van Holsbeek is snel gelegd) en de spanningen in de multiculturele maatschappij. Zit dat er allemaal in? Hell yeah , en nog veel meer ook, en dat in een strip die eigenlijk in de eerste plaats was bedoeld voor snotapen. Het is heel, héél lang geleden dat er nog eens een kinderstrip is gemaakt met zoveel diepgang dat ook volwassenen 'm met open mond van verbazing kunnen lezen. Alleen al daarom roepen we 'Alleen' nu al uit tot de beste strip van het jaar. Punt andere lijn.

(HDP)