Gabriel Rios: Angelhead

De favoriete schoonzoon van ieders oma, mama, zus en nichtje is na vier jaar terug met zijn tweede plaat. Toen Ghostboy, nu Angelhead. Wat elke vrijer van zijn mooie dame ook mag denken, ook zij is niet veilig voor het lieve Rios-virus.
  Bij deze plaat heeft de Puertoricaanse charmeur alle geschut opgesteld en raakt hij meteen recht in het hart met de titelsong; elk meisje of elke mama wil zich onvoorwaardelijk en meteen engelkopje voelen. Maar net onder de oppervlakte schuilt toch ook heel wat meer diepte - donkerte zelfs bij ‘I'm gonna die tonight' - in een totaal variërende, slimme en toegankelijke en toch even persoonlijke plaat, een ideaal en zuiver geslepen recept. Rios rapt, zingt, nachtegaalt en fluistert terwijl zijn muziek bruist, hopt, funkt, shaket en vriendelijk kabbelt. Hij lonkt met 80's-synths, nu eens zuiders, dan weer van hier, en altijd in zijn totaal eigen wereldje. Hij wist dat iedereen dit keer met geslepen kritiekzwaarden klaar zou staan, maar klinkt daardoor ontwapenender dan ooit. Aan alle ventjes: niet jaloers zijn, 't is maar een muzikant, maar verdorie wel een hele goeie, en volgens de dames bovendien een mooie.

(LAD)