Oakenfold: Bunkka : Debuut van een legende

Eerst was het de bevreemdend intrigerende hoesfoto die het hem deed. Ten tweede deed de naam Oakenfold ons luisteren naar Bunkka. Paul Oakenfold is een gigantische naam in de dance-wereld. Hij producete en remixte zowat iedereen en stond als vroedvrouw bij de eerste dagen van de hiphop, vond de Madchester-hype op zijn eentje uit en draaide elk feest plat van Ibiza tot Buenos Aires of Ho Chi Minh-stad. Tuurlijk willen wij even naar zijn debuutalbum luisteren.

Toegegeven, het leek ons eigenlijk nogal lauwtjes om dit te moeten ondergaan, we verwachtten er eigenlijk niets van. Voeg daar nog de nogal kletseboembeat klinkende titel Bunkka aan toe. Je verstaat dat we eigenlijk alleen ritsen 4/4 beats met telkens zelfde broek en jas van achtergrondlijntjes of ge-rave en plattigheid klinkende vergeettracks dachten te gaan horen.

Niets van aan dus, Oakenfold bewijst op zijn debuut met héél sterke klem dat we hem op geen manier in een hokje mogen duwen. Pas jullie aan beatheads, gewoon aanpassen en dan kan je zeker van de schoonheid die deze plaat in zich heeft genieten. De man heeft een neus voor stemmen, zelf geen nachtegaal zijnde, en tovert er een aantal machtige tevoorschijn. De bekendere als Nelly Furtado en Tricky die samen in 'The harder they come' zowat dé album-definiërende song neerzetten. Een heerlijk contrast tussen het neurotisch mooie gefluister van Tricky en het net niet te schelle en lichtjes gepijnigde meisjesgeluid van Furtado, op een laag van strijkers en piano en dofdonkere beats. Ook Perry Farrell in 'Time of your life', een verloren gelopen Underworld-song met een grijnzend diepe wa-wa-wa beat en de fijne stem van Farrell, een festivalnummer. Maar vooral de ontdekking van Emilliana Torrini - die ons aan Nina Persson van The Cardigans doet denken - in 'Hold your hand' en Tiff Lacey in 'Hypnotized' met heerlijke toonbochten en kronkels in de stem. De tweede onomstootbare klassetrack is 'Zoo York', een sublieme bewerking van 'Lux Aeternam' uit Requiem for a dream, machtig.

Nog even melden dat zelfs Hunter S. Thompson - je weet wel, hij schreef 'Fear and Loathing in Las Vegas' - meedoet en dan nog Ice Cube, pure hiphopmelancholie. Van elke denkbaar muziekgenre waar Oakenfold van proefde of aan meebouwde klinkt er iets door. Wij vinden nu al zeven van de elf tracks goed, we durven van een verplichte plaat voor 2002 te spreken.

(LAD)