Sicko: Michael Moore op de barricaden voor ziek Amerika

Michael Moore maakt films die je kwaad maken. Films waarvan je zin krijgt om je vuist te ballen en de straat op te trekken om luidkeels gerechtigheid te eisen. Dat is bij Sicko zeker niet anders
, Moores bitterzoete, hartverscheurende, genadeloos rake aanklacht tegen het schandalig inadequate Amerikaanse systeem voor gezondheidszorg.

Hier in het progressieve Europa (nou ja...) vergeten we wel eens dat Michael Moore zijn films in de eerste plaats draait voor een publiek van doorsnee Amerikanen. Hij is een van de laatste documentairemakers die oprecht gelooft dat zijn films een revolutie in het denkpatroon van zijn medeburgers kunnen veroorzaken. Dat ook niet-Amerikanen zijn vindingrijke propagandacomedy wel kunnen smaken, is meegenomen, maar is niet de essentie. En zo komt het dat we aan deze kant van de oceaan met ongeloof zitten te staren naar de schrijnende cases waarmee Moore aantoont dat het systeem van de HMO's (private ziekteverzekeringsmaatschappijen) op het perverse af hypocriet en hardvochtig is, terwijl de Amerikanen met stijgende verbazing de verhalen aanhoren over gratis gezondheidszorg in Engeland en Frankrijk. Maar Sicko is meer dan zorgvuldig uitgezochte getuigenissen van gedupeerde patiënten en industry whistleblowers . Moore houdt een paar mokerslagen achter de hand, en laat de hamer met een groot gevoel voor timing neerkomen. Zijn smoelwerk is inmiddels te bekend geworden om zoals vroeger de hoofdzetel van een bedrijf binnen te stappen en daar keet te schoppen, maar in Sicko tovert hij doodleuk de tape tevoorschijn waarin Richard Nixon vol arrogantie in twee minuten besliste dat er een systeem moest komen dat gezondheidszorg opoffert voor meer winst, en dat in zoveel woorden. Het is een verbijsterend moment. Maar de apotheose moet nog komen, wanneer Moore in z'n meest verbluffende stunt tot dusver erin slaagt een aantal zieke ex-reddingwerkers van Ground Zero Cuba binnen te smokkelen, tegen alle Amerikaanse embargo's in, wat een oprecht ontroerend stuk cinema midden in de Axis of Evil oplevert. Michael Moore is en blijft de keizer van de tragikomische, gespeeld naïeve documentairecinema, en Sicko is daar andermaal een fantastisch bewijs van.

  (HDP)