Hop : Belgische cinema op z'n allerbest
Als humor de wellevendheid van de wanhoop is, zou ik willen dat Hop een film is van een uitgelezen welvoeglijkheid", zegt regisseur Dominique Standaert in zijn mission statement. Dat is prachtig verwoord, en bovendien de nagel op de kop: Hop is een heerlijk ontroerende film en was een gedroomde opener voor het Filmfestival Gent.
Hop, helemaal digitaal opgenomen in schitterend zwart-wit, vertelt het verhaal van Justin, een 12-jarig kereltje uit Burundi dat samen met zijn vader illegaal in Brussel woont. Wanneer z'n pa wordt opgepakt en het land wordt uitgewezen, zoekt Justin onderdak bij Frans (Jan Decleir in topvorm), een tedere anarchist met een verleden als bommenlegger. Samen met diens huishoudster en geheime liefde Gerda (Antje De Boeck) bedenken ze een wel heel originele oplossing voor Justins probleem.
Met zo'n schrijnend en actueel thema had Hop een loodzwaar sociaal drama à la de gebroeders Dardenne kunnen worden, maar dat is het helemaal niet. Integendeel, Hop kent evenveel sprankelende, herkenbare humormomenten als pakweg Iedereen Beroemd en gaat toch net zo diep als La Promesse: Belgische cinema op z'n werkelijk allerbest. De plot zit vlekkeloos in mekaar en er wordt vol overgave in geacteerd (de kleine Kalomba Mbuyi is onvergetelijk als Justin, en Emile M'Penza heeft een leuke cameo). De fotografie is mateloos mooi: zelden hebben we een regisseur zo'n persoonlijke kijk op Brussel zien geven. Van de maïsvelden van Koekelberg over de Heizel naar Matonge, Hop is een film die je precies raakt waar het hoort: in het hart.
(JC)