The Black Keys: Attack & Release

Sjokkend door het niets van Akron, Ohio. De vijfde plaat van Dan en Patrick, de eerste in een echte studio opgenomen mét dan nog een hiphopproducer, Danger Mouse. Een eerste keer ook voor het orgel. En dan nog een charmante damesstem van de 18-jarige Jessica Lea Mayfield in ‘Things ain't like they used to be'.

Op elk vlak is die song dus een waarheid. The Black Keys zijn de muziek van het hinterland, waar de blues net zoals The White Stripes (samen zijn ze bijna een piano) iets gemeender dan elders uit het strot komt. Keys schaven elk onnodig prul uit hun songs, en misschien is dat wat deze plaat net iets gevaarlijker op de helling tussen goed en minder stelt, want er is opeens wel veel anders. Het is wennen aan de warmte en het properdere geluid van de studio, soms bijna een hiphopbeat ( toch!) weg het kale geluid van opnemen in het magazijn achter hun huis. Voor puurhouders is dat mogelijk net te veel verandering van het goede. Tegelijk blijft dit groots, nijdig en integer als altijd. Maximum melodie uit de meest minimalistische riff.

 

(LAD)