Mariee Sioux: "Ik vraag me af waar mijn teksten vandaan komen."
Zuivere, magische vrouwenstemmen vol persoonlijkheid en kracht. Elke keer slaan en zalven ze ons, tot we niet meer zonder kunnen. Mariee Sioux is een charmante jonge vrouw die het ideaalbeeld van de artiest-nomade echt leeft, en met alleen gitaar en stem nu ook het Europese publiek betovert. Van slangendromen, wilde rivieren en een stem om te koesteren.
GUIDO: Ben je alleen onderweg?
Mariee: Dat ben ik gewend, het is al een paar jaar zo. Het blijft lastig hoor, helemaal alleen. Het is het meer dan waard, maar ik heb vaak heimwee. Ik mis mijn familie en vrienden. Het zou leuk zijn om mensen mee te hebben en samen te spelen. Misschien ontmoet ik gauw mijn ideale muzikale metgezel.
GUIDO: De beeldtaal in je songs is indrukwekkend. Waar haal je die verhalen?
Mariee: Het zijn mijn verhalen. Ze komen ergens uit mijn hoofd. ‘Two tongues' komt uit een aantal van mijn songs, en ook uit stukken van mijn dagboeken. Je hoort wel de verschillende delen binnen die song, die samen een geheel vormen.
GUIDO: Betekent die beeldspraak ook meteen iets voor je? Gaat ‘Two tongues' over gevaarlijke, hypocriete mensen?
Mariee: ‘Kissing the snake-tongued people' gaat daarover. Soms gebruik ik bewust beeldspraak, maar heel veel ontrafel ik zelf pas later, of vertellen anderen me. Ik heb altijd zelf veel geschreven en gelezen, er is altijd een onderliggende betekenis, of ik ze op dat moment zelf zie of niet. Dan herlees ik iets en snap ik wat ik geschreven heb. Niets is per toeval, alles wat ik schrijf is te linken aan mij en hoe ik ben en denk. Alles is altijd heel intens voor mij. Ik ben zo. (lacht)
GUIDO: Luister je ook naar andere genres dan de voor de hand liggende folkinvloeden?
Mariee: Modest Mouse is een van mijn favorieten. Ik ben ook fan van de hiphop die de jongens op het Anticon-label maken. Why? en Subtle, hou ik erg van. Goede, eerlijke muziek, en dat voel je. Zoiets kan je niet faken, in gelijk welk genre. Ik hou van die obscure, wilde underground hiphop. Hun teksten zijn echt complete, prachtige waanzin. Dan vallen die van mij nog mee.
GUIDO: Jouw teksten zijn er anders ook niet naast.
Mariee: Vaak vraag ik mezelf af waar ik mijn eigen teksten haal. Het zijn dingen die lang in mijn hoofd hebben rondgespookt. Soms herlees ik iets, en weet ik met moeite nog waar en wanneer en waarom ik het schreef. Ik schrijf heel veel, elke dag in schriftjes, in dagboeken. Meestal denk ik er niet bij na, ik schrijf gewoon, het komt vanzelf.
GUIDO: Schrijf je je dromen op?
Mariee: Veel beelden in mijn songs komen uit dromen. Ik onthoud niet al mijn dromen, en ik schrijf ze ook niet allemaal op, maar soms krijg ik levendige flitsen van beelden als ik me dromen herinner, en vaak kan ik daar iets mee. Tijdens deze reis droomde ik dat ik een kamer binnenkwam en de vloer bezaaid lag met afgescheiden slangenvellen. De hele vloer lag stampvol , hopen en hopen. Ik heb schrik voor slangen, maar in die droom was ik absoluut niet bang.
GUIDO: Komt ‘Buried in teeth' ook uit zo'n droom?
Mariee: Ik maakte veel tekeningen met tanden die uit bomen vielen en de grond in gingen. Van daaruit ben ik beginnen te schrijven.
GUIDO: Een heel sterk beeld.
Mariee: Tanden zijn raar. Je verliest ze, ze groeien terug. Ik verzamel ook tanden. Tanden van dieren, buffalo's, wolven, mijn babytandjes.
GUIDO: Waarom maak je muziek?
Mariee: Het meest speciale moment voor mij was toen ik merkte dat schrijven zoals ik schreef en muziek spelen stilaan samen gingen horen. Toen muziek ook de taal werd waarmee ik zoveel kon zeggen, een perfecte aanvulling van mijn teksten. Wat je kan vertellen met een paar eenvoudige akkoorden, hoe je er telkens weer nieuwe verhalen mee kan vertellen, is te gek.
(LAD)